https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1295 Index terms fr 0 https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1289 Dit betoog beschouwt het vertalen van Gazaanse verhalen als een vorm van getuigenis afleggen over een wereld die dreigt te verdwijnen, waarbij taal zowel een overlevingsmiddel als een strijdtoneel wordt. In het licht van voortdurende pogingen tot het monddood maken en uitroeien van het Palestijne volk, bevindt de Palestijnse vertaler zich in een tussenpositie waarin hij/zij het verdriet van dat huidige moment, zoals geuit in alle intensiteit van het Arabisch, dient te vertalen naar een taal die zaken vaak onpersoonlijk, emotieloos en gecensureerd uitdrukt, en wellicht nooit is ontworpen om dergelijke mate van verwoesting te kunnen omvatten. Dit betoog reflecteert op de ethische kant van het vertalen van verhalen die zijn geboren temidden van het puin, van getuigenissen die zijn gevormd tussen luchtaanvallen, tussen herinneringen en de dreiging van stilte. Elk te vertalen woord moet een terrein doorkruisen dat vol ligt met machtsrelaties, taalkundige verhullingen of verbloemingen, en onverschilligheid. Dit dwingt de vertaler om de dunne lijn te bewandelen tussen enerzijds het afzwakken van menselijk verdriet ten behoeve van de leesbaarheid van de vertaling, en anderzijds het behouden van de urgentie ervan in een taal die in de regel menselijk lijden op geneutraliseerde wijze communiceert. Uitgaande van de Palestijnse ervaring, stelt dit betoog dat vertalen niet langer slechts een linguïstische oefening betreft, maar een politieke en morele taak, beladen met de verantwoordelijkheid om normalisering van gewelddadige bezetting en volksuitroeiing tegen te gaan, alsmede het scheppen van ruimte voor stemmen van hen die misschien niet meer leven als hun zinnen zijn uitgesproken. Tijdens het vertalen van Palestijnse bronnen draagt de vertaler niet alleen betekenis over, maar probeert tegelijkertijd ook Palestijns leven, autonomie en erfgoed te behouden in een wereld die daar vaak pas aandacht voor heeft als een te laat is. This essay examines the act of translation from Gaza as a form of bearing witness to a disappearing world, where language itself becomes both a vessel of survival and a site of struggle. In the face of ongoing erasure, the Palestinian translator occupies a liminal space, bridging the immediacy of grief experienced in Arabic with the distanced, often sanitized structures of another language that was never designed to carry such devastation. The text meditates on the ethical weight of translating stories born in the rubble, testimonies shaped between airstrikes, between remembrance and the threat of silence. Each word must pass through a terrain marked by power, euphemism, and indifference, forcing the translator to navigate the fine line between softening grief for legibility and preserving its urgency in a language conditioned to neutralize pain. Anchored in the Palestinian experience, the essay contends that translation is no longer merely a linguistic task, but a political and moral one, charged with refusing disappearance, resisting domestication, and holding space for voices that may not survive beyond the sentence. In translating Palestine, the translator labors not only to carry meaning, but to preserve life, agency, and memory in a world that often demands erasure before it offers attention. Cet essai se penche sur l’acte de traduction depuis Gaza et l’entend comme une forme de témoignage sur un monde en voie de disparition, où la langue elle-même devient non seulement un radeau de survie, mais aussi un lieu de lutte. Face à l’effacement progressif de ce monde, les traducteur·rices palestinien·nes occupent un espace liminal, servant de pont entre l’immédiateté de la douleur vécue en arabe et les structures distantes, souvent aseptisées, d’une autre langue qui n’a jamais été conçue pour supporter une telle dévastation. Le texte médite sur le poids éthique de la traduction des récits qui naissent sous les décombres, des témoignages qui prennent forme entre deux raids aériens, entre commémoration et menace de silence. Chaque mot doit se frayer un chemin sur un terrain miné par le pouvoir, l’euphémisme et l’indifférence, forçant les traducteur·rices à chercher un juste équilibre entre l’atténuation de la douleur à des fins de lisibilité et la conservation de son urgence dans une langue prédisposée à neutraliser la souffrance. Ancré dans l’expérience palestinienne, cet essai soutient que la traduction cesse d’être une simple tâche linguistique, et qu'elle devient politique et morale, chargée de refuser la disparition, de résister à l’apprivoisement, et de garder un espace pour des voix qui pourraient ne pas survivre au-delà de la phrase. En traduisant la Palestine, les traducteur·rices œuvrent non seulement au passage du sens mais aussi à la préservation de la vie, de l’agentivité et de la mémoire dans un monde qui a tendance à n’accorder son attention qu’une fois satisfaite son exigence d’effacement.Traduit par Julie Boéri. Accédez à la TRADUCTION FRANÇAISE du texte complet. lun., 15 sept. 2025 20:50:12 +0200 mer., 19 nov. 2025 17:52:08 +0100 https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1289