<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
  <channel>
    <title>traducción</title>
    <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=140</link>
    <description>Index terms</description>
    <language>fr</language>
    <ttl>0</ttl>
    <item>
      <title>Debate on Walter Benjamin and Translation</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1275</link>
      <description>It has been over one hundred years since the original publication of Walter Benjamin's essay “The Task of the Translator”, considered a central text of the twentieth century on translation. In a public debate, held on 20 February 2024, the philosopher Antonio Aguilera, the sociologist Esperança Bielsa and the translator Fruela Fernández discussed their recent collaboration in the book Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa and Aguilera co-authored the book, which also provided new translations (by Fernández) of the three texts that Benjamin wrote on translation at different times in his career. Researcher Mattea Cussel chaired the debate. They discussed the importance of translation in Walter Benjamin’s work, while reflecting on how the dual and enduring task of interpreting and translating Benjamin helps us illuminate the present. Benjamin y la traducción and the debate documented here offer an actualisation of Benjamin’s work that puts translation at the centre, a ubiquitous social activity that many philosophers and sociologists underestimate or ignore, but in which, as Benjamin recognised, the key to our survival may be found. This is a transcription into English of the debate, which was held in Catalan and Spanish at the Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB). It is followed by the last chapter from the book Benjamin y la traducción, titled “Theses on translation” (Tesis sobre la traducción).Consult the original version of this article in Catalan and Castilian HERE. Fa ja més de cent anys de la publicació original de l’assaig de Walter Benjamin 'La tasca del traductor', considerat un dels textos centrals del segle XX sobre la traducció. En un debat públic que va tenir lloc el 20 de febrer de 2024, el filòsof Antonio Aguilera, la sociòloga Esperança Bielsa i el traductor Fruela Fernández van conversar sobre la seva recent col·laboració en el llibre Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa i Aguilera són els coautors del llibre, que també proporciona noves traduccions (de Fernández) dels tres textos que Benjamin va escriure sobre la traducció en diferents moments de la seva trajectòria. La investigadora Mattea Cussel va moderar el debat. Es va discutir sobre la importància de la traducció en l’obra de Benjamin i sobre com la doble tasca d’interpretar i de traduir a Benjamin contribueix a il·luminar el nostre present. Benjamin y la traducción i el debat que aquí es documenta ofereixen una actualització de l’obra de Benjamin que posa la traducció al centre, una activitat social ubiqua que molts filòsofs i sociòlegs menyspreen o ignoren però en la que, com Benjamin sabia molt bé, potser pugui trobar-s’hi la clau de la nostra supervivència. S’ofereix una transcripció del debat que va tenir lloc en català i castellà al Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), seguida de l’últim capítol del llibre Benjamin y la traducción, titulat “Tesis sobre la traducción”. Consulta l'origina d'aquest article en català i castellà AQUÍ. Hace ya más de cien años de la publicación original del ensayo de Walter Benjamin 'La tarea del traductor', considerado uno de los textos centrales del siglo XX sobre la traducción. En un debate público que tuvo lugar el 20 de febrero de 2024, el filósofo Antonio Aguilera, la socióloga Esperança Bielsa y el traductor Fruela Fernández conversaron sobre su reciente colaboración en el libro Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa i Aguilera son los coautores del libro, que también proporciona nuevas traducciones (de Fernández) de los tres textos que Benjamin escribió sobre la traducción en distintos momentos de su trayectoria. La investigadora Mattea Cussel moderó el debate. Se discutió sobre la importancia de la traducción en la obra de Benjamin y sobre cómo la doble tarea de interpretar y traducir a Benjamin contribuye a iluminar nuestro presente. Benjamin y la traducción y el debate que aquí se documenta ofrecen una actualización de la obra de Benjamin que pone la traducción en el centro, una actividad social ubicua que muchos filósofos y sociólogos menosprecian u olvidan, pero en la que, como Benjamin sabía muy bien, quizás pueda encontrarse la clave de nuestra supervivencia. Se ofrece una transcripción del debate que tuvo lugar en catalán y castellano en el Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), seguida del último capítulo del libro Benjamin y la traducción, titulado “Tesis sobre la traducción”.Consulta el original de este artículo en catalán y castellano aquí. </description>
      <pubDate>lun., 15 sept. 2025 09:53:58 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mer., 19 nov. 2025 14:51:28 +0100</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1275</guid>
    </item>
    <item>
      <title>Debat sobre Walter Benjamin i la traducció</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1163</link>
      <description>Fa ja més de cent anys de la publicació original de l’assaig de Walter Benjamin 'La tasca del traductor', considerat un dels textos centrals del segle XX sobre la traducció. En un debat públic que va tenir lloc el 20 de febrer de 2024, el filòsof Antonio Aguilera, la sociòloga Esperança Bielsa i el traductor Fruela Fernández van conversar sobre la seva recent col·laboració en el llibre Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa i Aguilera són els coautors del llibre, que també proporciona noves traduccions (de Fernández) dels tres textos que Benjamin va escriure sobre la traducció en diferents moments de la seva trajectòria. La investigadora Mattea Cussel va moderar el debat. Es va discutir sobre la importància de la traducció en l’obra de Benjamin i sobre com la doble tasca d’interpretar i de traduir a Benjamin contribueix a il·luminar el nostre present. Benjamin y la traducción i el debat que aquí es documenta ofereixen una actualització de l’obra de Benjamin que posa la traducció al centre, una activitat social ubiqua que molts filòsofs i sociòlegs menyspreen o ignoren però en la que, com Benjamin sabia molt bé, potser pugui trobar-s’hi la clau de la nostra supervivència. S’ofereix una transcripció del debat que va tenir lloc en català i castellà al Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), seguida de l’últim capítol del llibre Benjamin y la traducción, titulat “Tesis sobre la traducción”.Consulta totes les traduccions disponibles a la TAULA DE CONTINGUTS. It has been over one hundred years since the original publication of Walter Benjamin's essay “The Task of the Translator”, considered a central text of the twentieth century on translation. In a public debate, held on 20 February 2024, the philosopher Antonio Aguilera, the sociologist Esperança Bielsa and the translator Fruela Fernández discussed their recent collaboration in the book Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa and Aguilera co-authored the book, which also provided new translations (by Fernández) of the three texts that Benjamin wrote on translation at different times in his career. Researcher Mattea Cussel chaired the debate. They discussed the importance of translation in Walter Benjamin’s work, while reflecting on how the dual and enduring task of interpreting and translating Benjamin helps us illuminate the present. Benjamin y la traducción and the debate documented here offer an actualisation of Benjamin’s work that puts translation at the centre, a ubiquitous social activity that many philosophers and sociologists underestimate or ignore, but in which, as Benjamin recognised, the key to our survival may be found. This is a transcription into English of the debate, which was held in Catalan and Spanish at the Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB). It is followed by the last chapter from the book Benjamin y la traducción, titled “Theses on translation” (Tesis sobre la traducción).Find all available translations in the TABLE OF CONTENTS. Hace ya más de cien años de la publicación original del ensayo de Walter Benjamin 'La tarea del traductor', considerado uno de los textos centrales del siglo XX sobre la traducción. En un debate público que tuvo lugar el 20 de febrero de 2024, el filósofo Antonio Aguilera, la socióloga Esperança Bielsa y el traductor Fruela Fernández conversaron sobre su reciente colaboración en el libro Benjamin y la traducción (Ediciones del Subsuelo, 2024). Bielsa i Aguilera son los coautores del libro, que también proporciona nuevas traducciones (de Fernández) de los tres textos que Benjamin escribió sobre la traducción en distintos momentos de su trayectoria. La investigadora Mattea Cussel moderó el debate. Se discutió sobre la importancia de la traducción en la obra de Benjamin y sobre cómo la doble tarea de interpretar y traducir a Benjamin contribuye a iluminar nuestro presente. Benjamin y la traducción y el debate que aquí se documenta ofrecen una actualización de la obra de Benjamin que pone la traducción en el centro, una actividad social ubicua que muchos filósofos y sociólogos menosprecian u olvidan, pero en la que, como Benjamin sabía muy bien, quizás pueda encontrarse la clave de nuestra supervivencia. Se ofrece una transcripción del debate que tuvo lugar en catalán y castellano en el Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), seguida del último capítulo del libro Benjamin y la traducción, titulado “Tesis sobre la traducción”.  Para acceder a otras traducciones de este artículo, por favor consulte el índice de contenidos de este número. </description>
      <pubDate>mar., 29 juil. 2025 14:12:29 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mer., 19 nov. 2025 14:50:13 +0100</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=1163</guid>
    </item>
    <item>
      <title>Translating concepts from Latin American philosophy: Ontologies and aesthetics in the work of Rodolfo Kusch</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=955</link>
      <description>In El pensamiento indígena y popular en América (1977), philosopher Rodolfo Kusch aims to recuperate a form of thinking he believes lies at the root of the American continent. Thinking in and from the Americas has an ontological dimension for him: being in the Americas is different from being in Europe, and Kusch ties this ontological distinction to a linguistic and grammatical distinction in Latin American Spanish that does not exist in English (ser vs. estar). These and other key concepts posed a challenge for my co-translator, the late Maria Lugones, and me as we set out to produce an English translation of Kusch’s book. The purpose of this article is to consider how translating challenging concepts of this type can bring worldviews and linguistic horizons into new relationships with one another and engender new intellectual narratives and traditions. Moreover, translating concepts can be a means of analyzing or interpreting those concepts (Gaddis Rose, 1998), and is hence a productive exercise in its own right. The article focuses on several concepts that are difficult to translate and that Kusch identifies in Latin American Spanish as his entry points to uncover the bases for an autochthonous Américan philosophical tradition. These concepts include América (which could be misleadingly translated as “America”); pulcritud (order or cleanliness) in contrast to hedor (stench) as a binary at the heart of Latin American modernity; and, most of all, the distinction in Spanish between estar and ser, on which Kusch bases a complex ontological theory informed by Quechua and Aymara thinking. A synopsis of this article can be found here. Dans El pensamiento indígena y popular en América (1977), le philosophe Rodolfo Kusch vise à récupérer une forme de pensée qu’il croit être à la racine du continent américain. Penser dans et depuis les Amériques a une dimension ontologique pour lui : être dans les Amériques est différent d’être en Europe, et Kusch lie cette distinction ontologique à une distinction linguistique et grammaticale dans l’espagnol latino-américain qui n’existe pas en anglais (ser vs estar). Cette distinction et d’autres concepts fondamentaux ont constitué un défi pour ma cotraductrice, la regrettée Maria Lugones, et moi-même, lorsque nous avons entrepris de produire une traduction anglaise du livre de Kusch. L’objectif de cet article est d’examiner comment la traduction de concepts difficiles de ce type peut amener les visions du monde et les horizons linguistiques à établir de nouvelles relations entre eux et à engendrer de nouveaux récits et de nouvelles traditions intellectuelles. En outre, la traduction de concepts peut être un moyen de les analyser ou de les interpréter (Gaddis Rose, 1998) et constitue ainsi un exercice productif en soi. L’article se concentre sur plusieurs concepts difficiles à traduire que Kusch identifie dans l’espagnol latino-américain comme ses points d’entrée pour découvrir les bases d’une tradition philosophique Américan autochtone. Ces concepts incluent América (que l’on pourrait traduire à tort par « Amérique »), pulcritud (ordre ou propreté) par opposition à hedor (puanteur) en tant que binôme au cœur de la modernité latino-américaine et, surtout, la distinction en espagnol entre estar et ser, sur laquelle Kusch fonde une théorie ontologique complexe basée sur la pensée quechua et aymara.Un synopsis de cet article est disponible ici. يسعى الفيلسوف الأرجنتيني رودولفو كوش في كتابه الصادر عام (١٩٧٧) بعنوان: &quot; El pensamiento indígena y popular en América &quot; إلى إحياء نمط فكري محلّي يكمن في القارة الأمريكية، وذلك لاعتقاده بأنّ التفكير الذي ينشأ داخل القارة الأمريكية أو ينطلق منها لهُ بعدٌ وجوديّ بحكم اختلاف معنى &quot;الوجود&quot; في القارة الأمريكية عن معناه في أوروبا. و يستدل كوش لتوضيح ذلك الاختلاف بسمات لغوية ونحوية في اللغة الإسبانية تميزها عن اللغة الإنجليزية، ومنها الفرق بين كلمتيّ &quot;ser&quot; و&quot;estar&quot;، إذ شكّلت هذه المفاهيم الأساسية -وغيرها- تحدياً كبيراً في إنتاج ترجمةٍ إنجليزية لكتابِه. وتهدف هذه المقالة إلى دراسة أثر ترجمة هذا النوع من المفاهيم المعقدة على ظهور روابط جديدة بين وجهات النظر العالمية أو الآفاق اللغوية المختلفة، وعلى نشوء أفكار وتقاليد فكرية جديدة. علاوة على ذلك، قد تُعطي ترجمة تلك المفاهيم فرصة للمزيد من التحليل أو التفسير (Gaddis Rose, 1998)، ولذلك تعدّ الترجمة ممارسة مثمرة بذاتها. وتركز المقالة على عدة مفاهيم يصعب ترجمتها من اللغة الإسبانية اللاتينية وصفها كوش بنقاط البداية لاكتشاف الأسس التي تشكل تقليدًا فلسفيًا في القارة الأمريكية، وتشمل &quot;América&quot; التي قد تترجم خطأً إلى &quot;أمريكا&quot; أو &quot;الأمريكتين&quot;، و&quot;pulcritud&quot; وتعني &quot;نظام&quot; أو &quot;نظافة&quot; في مقابل &quot;hedor&quot; وتعني &quot;النتانة&quot;. إنّ وجود هذه المفاهيم يُظهِر التباين الرئيس في قلب الحداثة الأمريكية اللاتينية، وأهمّها تمييز اللغة الإسبانية بين &quot;estar&quot; في مقابل &quot;ser&quot;الذي يبني عليهما كوش نظرية وجوديّة معقدة مستوحاة من تفكير شعوب الكيتشوا والأيمارا.يمكن العثور على ملخص لهذه المقالة هنا. Tañi wirrintukun yenielu ti gvy, rakizuam mapu kvpalu ti pu che ka popular en América (1977) ti rakizuamtukelu Rodolfo Kusch, ñi tuwvn argentina, fey kintuykiñe wvtrapvrramal kiñe rakizuam rvkvlvwal ti continente americano mu. tvfachi kusch, tañi rakizuam tvfachi américa pikelu pu che yeniey kiñe rakizuamn zungu nielu ti che ka rakizuam niey pu che mvlelu Europa. Feymew ti filosofo feypi mvley kiñe leling tvfachi epu leling kvmvn tvfachi mongenmu ka trvr mvlelunulo ti wirrintukunmu español mvlenulu ti ingles mu. Akulu ti antv ñi epuñpvle genial ti kewvn tvfachi chillka kusch ta ingles mu, feita ka leling, ka kiñe rulpazungu mvley. Tvfachi wirrintukun yeniey rulpazungu ñi kvzaw Kusch kintukey feipial chumgechi rulpazungual ti zungu kiñeke kimfalay ka mvley kake leling linguisticos ka itrofill leling mongen, ka kimvn mvlelu pu intelectuales mu. Pütrükeñma ga rakizuamkey che rulpazuguyem (Gaddis Rose, 1998) femgechi güreniegerpukey kimün, kiñe rakizuam. Feytachi artikulu mew tukulpagey kike ngemül küzawgelu ñi rulpazugugeal, Kush pünhey feytachi nhemül mülelu latinoamericano español mew, zewmayam kiñe filosofía autóctona rulpazugun tripalu Latinoamérica mapu mew. Tukulpaiñ kiñwke nhemül, müley América (&quot;América&quot; (país) reke rulpazugugeafuy inglés zugu mew; ka müley pulcritud (Pepi femün nhemül &quot;order&quot; well &quot;cleanliness&quot;) Nümün (&quot;stench&quot;) mew nüwküley ka püchi kaley feychi nhemül mee pi Kusch, feytachi dicotomía tañi ñizo tati latinoamericana modernidad mew, la müley &quot;femgen&quot; ka &quot;mvlen&quot;, feytachi zugu rume faliy, günezuamfalüy pi Kuch, feytachi zugu mew nüwküley ñi ontológico teoría, nüwküleu kechua rakizuam mew ka aymara rakizuam mew. Pütrükeñma ga rakizuamkey che rulpazuguyem (Gaddis Rose, 1998) femgechi güreniegerpukey kimün, kiñe rakizuam. Feytachi artikulu mew tukulpagey kike ngemül küzawgelu ñi rulpazugugeal, Kush pünhey feytachi nhemül mülelu latinoamericano español mew, zewmayam kiñe filosofía autóctona rulpazugun tripalu Latinoamérica mapu mew. Tukulpaiñ kiñwke nhemül, müley América (&quot;América&quot; (país) reke rulpazugugeafuy inglés zugu mew; ka müley pulcritud (Pepi femün nhemül &quot;order&quot; well &quot;cleanliness&quot;) Nümün (&quot;stench&quot;) mew nüwküley ka püchi kaley feychi nhemül mee pi Kusch, feytachi dicotomía tañi ñizo tati latinoamericana modernidad mew, la müley &quot;femgen&quot; ka &quot;mvlen&quot;, feytachi zugu rume faliy, günezuamfalüy pi Kuch, feytachi zugu mew nüwküley ñi ontológico teoría, nüwküleu kechua rakizuam mew ka aymara rakizuam mew. We would like to thank Luz Marina Huenchucoy Millao (Universidad Católica de Temuco, Chile) for this translation of the article’s abstract in Mapudungun.  আর্জেন্টিনীয় দার্শনিক রোডলফো কুশ তাঁর El pensamiento indígena y popular en América (1977) বইটিতে আমেরিকা মহাদেশের দার্শনিক চিন্তাধারার যে স্রোতটি পুনরুদ্ধারের চেষ্টা করেছেন, সেটি ইউরোপীয় চিন্তাধারার মূলস্রোত থেকে প্রসূত। মার্কিন যুক্তরাষ্ট্রে থাকা এবং মার্কিন যুক্তরাষ্ট্রের মধ্যে থেকে চিন্তা করা কুশের মতে মার্কিনী অস্তিত্ব যে ইউরোপীয় অস্তিত্বের থেকে ভিন্ন এই বিশেষ তাত্ত্বিক মাত্রা বহন করে । এই তাত্ত্বিক পার্থক্যটি তিনি স্প্যানিশ ভাষার একটি ভাষিক এবং ব্যাকরণগত বৈশিষ্ট্যের সাথে যুক্ত করেছেন যা ইংরেজিতে নেই ( ser বনাম estar)। এটি বৈশিষ্ট্যটি এবং তত্ত্ববিদ্যার অন্যান্য মূল ধারণাগুলি আমার সহ-অনুবাদক, প্রয়াত মারিয়া লুগোনেস, এবং আমার জন্য কিছু সংপ্রশ্ন তৈরি করেছিল যখন আমরা কুশের বইয়ের অনুবাদ ইংরেজিতে করতে শুরু করেছিলাম। এই প্রবন্ধটির উদ্দেশ্য একটি নির্দিষ্ট চিন্তাশৈলীর মূল ধারণাগুলির অনুবাদ নতুন বিশ্বদর্শন এবং ভাষাগত দিগন্তকে কী ভাবে একে অপরের সাথে নতুন সম্পর্কে আবদ্ধ করে অভিনব আখ্যায়িকা এবং ঐতিহ্যের জন্ম দেয় তা নিয়ে আলোচনা করা।তা ছাড়াও গ্যাডিস রোজের (১৯৯৮) যুক্তিতে তত্ত্বের (concepts) অনুবাদ সেই ধারণাগুলিকে বিশ্লেষণ বা ব্যাখ্যার করার আরও একটি পদ্ধতি হতে পারে এবং নিজ অধিকারেই অনুবাদ এক্ষেত্রে একটি ফলপ্রসু প্রচেষ্টা। এই প্রবন্ধে অনুবাদের জন্য কঠিন (difficult-to-translate) কিছু ধারণার ওপর জোর দেওয়া হয়েছে, মূলতঃ যে ধারণাগুলিকে কুশ ল্যাটিন আমেরিকান স্প্যানিশ ভাষা দিয়ে দেশজ আমেরিকান দার্শনিক ঐতিহ্যের প্রকৃতি বিশ্লেষণের জন্য ব্যাখ্যা করেছেন। যে ধারণাগুলি এই আলোচনার জন্য বেছে নেওয়া হয়েছে তা হোল আমেরিকা (অনুবাদের ক্ষেত্রে যা আমেরিকা মহাদেশ বা মার্কিন যুক্তরাষ্ট্র হিসাবে বিভ্রান্তি সৃষ্টি করতে পারে); ল্যাটিন আমেরিকান আধুনিকতার দুই বিপরীত মেরুpulcritud (শৃঙ্খলা বা পরিচ্ছন্নতা) এবং hedor (দূর্গন্ধ); এবং, সর্বোপরি, স্প্যানিশ ভাষায় estar এবং ser মধ্যে পার্থক্য। এই পার্থক্য এবং কেচুয়া ও আইমারা চিন্তাভাবনার ওপর ভিত্তি করে কুশ তাঁর জটিল সত্ত্বাতাত্ত্বিক মতবাদ প্রতিষ্ঠা করেন।প্রবন্ধটির সারসংক্ষেপ এখানে পাওয়া যাবে । En su libro El pensamiento indígena y popular en América (1977), el filósofo argentino Rodolfo Kusch se propuso recuperar una forma de pensamiento que consideraba arraigada en el continente americano. Para Kusch, pensar en y desde América tiene una dimensión ontológica: el ser en América es diferente del ser en Europa; a partir de allí, el filósofo establece un vínculo entre esta distinción ontológica y una diferencia lingüística y gramatical del español que no existe en inglés: ser vs. estar. A la hora de traducir el libro de Kusch al inglés, esta diferencia, entre otros elementos y conceptos, representa un obstáculo o desafío de traducción. Este artículo aborda la traducción de la obra de Kusch buscando poner de relieve el hecho de que la traducción de conceptos, más allá de su dificultad, genera también nuevas relaciones entre distintos horizontes lingüísticos y cosmovisiones diversas, nuevas narrativas, e incluso tradiciones intelectuales. De hecho, la traducción de conceptos puede ser una manera de analizar e interpretar dichos conceptos (Gaddis Rose, 1998), por lo que supone un ejercicio productivo en sí mismo. En el artículo se comenta la traducción de varios conceptos específicos difíciles de traducir y que, siendo propios del español latinoamericano, Kusch utiliza como punto de partida para elaborar su trabajo sobre una tradición filosófica autóctona latinoamericana. Entre estos conceptos se encuentran América (que puede ser traducida al inglés de manera errónea como “America”; también pulcritud (equivalente posible de “order” o “cleanliness”) y que Kusch contrasta con hedor (“stench”) para formar una dicotomía que según él constituiría la matriz de la modernidad latinoamericana; y finalmente, ser y estar, relación muy importante para Kusch y en la cual el filósofo basa su compleja teoría ontológica a partir del pensamiento quechua y aimara. Una sinopsis de este artículo se puede encontrar aquí. پروفسور رُدولفو کوش در کتاب (1977) خود، El pensamiento indígena y popular en América، قصد دارد شکلی از تفکر را احیا کند که به عقیده او در ریشه‌های قاره آمریکا نهفته است. به نظر او، اندیشیدن در بستر قاره آمریکا و از منظر آن، جنبه‌ای هستی‌شناختی دارد: بودن در قاره آمریکا با بودن در اروپا متفاوت است، و کوش این تفاوت هستی‌شناختی را به تمایزی زبان‌شناختی و دستوری در زبان اسپانیایی آمریکای لاتین پیوند می‌زند؛ تمایزی که در زبان انگلیسی وجود ندارد (ser vs. estar). این مفاهیم اصلی و موارد دیگری از این‌دست موجب شده است که ترجمۀ کتاب او به زبان انگلیسی کار دشواری باشد. هدف آن است که ببینیم چطور ترجمة مفاهیم جدل‌برانگیزی از این نوع، می‌تواند روابط جدیدی میان جهان‌بینی‌ها و افق‌های زبانی ایجاد کند و موجب ظهور روایت‌ها و سنت‌های فکری جدید شود. علاوه‌براین، ترجمه کردن این مفاهیم می‌تواند روشی برای تحلیل یا تفسیر آنها باشد (Gaddis Rose, 1998) و به‌همین دلیل، فی‌نفسه سازنده است. این مقاله بر چند مفهوم تمرکز دارد که ترجمه‌شان دشوار است و کوش از این مفاهیم در زبان اسپانیایی آمریکای لاتین، به‌منزلۀ نقاط ورود خود برای کشف مبانی سنت فلسفی بومزاد آمریکایی بهره می‌گیرد. این مفاهیم شامل دوگانه‌های زیر است: اِمریکا (América) که ممکن است به‌اشتباه به آمریکا (America) ترجمه شود؛ pulcritud (آراستگی، تمیزی) در مقابل hedor (متفعن، بوی گند) ـ دوگانه‌ای مفهومی در دل مدرنیتۀ آمریکای لاتین؛ و مهم‌تر از همه، تمایز بین estar و ser در زبان اسپانیایی که کوش، با الهام از تفکر کیچوا و آیمارا، نظریۀ هستی‌شناختی پیچیده‌ای را بر پایۀ آن مطرح می کند.خلاصۀ این مقاله را می‌توانید در اینجا پیدا کنید. Na obra El pensamiento indígena y popular en América (1977), o filósofo Rodolfo Kusch busca resgatar uma forma de pensamento que, segundo ele, está na origem do continente americano. Pensar nas Américas, e a partir delas, tem para ele uma dimensão ontológica: ser/estar nas Américas é diferente de ser/estar na Europa, e Kusch faz uma conexão entre essa distinção ontológica e uma distinção linguístico-gramatical no espanhol latino-americano que não tem correspondência em inglês (ser vs. estar). Estes e outros conceitos-chave constituíram um desafio para a produção de uma tradução do seu livro para a língua inglesa. O objetivo deste artigo é considerar como a tradução de conceitos desafiadores dessa natureza pode fazer com que visões de mundo e horizontes linguísticos se conectem entre si em novas relações, engendrando narrativas e tradições intelectuais inovadoras. Além disso, a tradução de conceitos pode ser um meio de análise e interpretação desses mesmos conceitos (Gaddis Rose, 1998), sendo, assim, um exercício produtivo em si mesmo. O artigo volta-se, primordialmente, para vários conceitos difíceis de traduzir que Kusch identifica no espanhol latino-americano como os seus pontos de entrada que conduzem a um desvelar dos fundamentos de uma tradição filosófica autóctone américana. Esses conceitos incluem América (que poderia ser, de forma equivocada, traduzido como “America”); pulcritud (ordem ou limpeza) em contraste com hedor (fedor) como uma forma binária no coração da modernidade latino-americana; e, acima de tudo, a distinção, em espanhol, entre ser e estar, com base na qual Kusch desenvolve uma complexa teoria ontológica informada pelo pensamento quéchua e aimará.A sinopse deste artigo pode ser acessada aqui .   El pensamiento indígena y popular en América (1977) sutichasqa p’anqanpi, amawt’a argentino Rodolfo Kusch continente americanopi runa t’ukurisqanmanjina umancharikuna tiyan, nispa nirqa. Tata Kuschpaq Americapipis Americamantapachapis runaq t’ukuriyninqa uk dimensión ontológica nisqayuq: Americapi kay rimariyqa Europamanta kay rimariyqa wakjina; chaymanta, payqa chay distinción ontológica nisqata khuskachan, chantapis español simiq lingüisticanpi gramaticanpi kasqanta mana inglés simipi kasqanwan qhawarin: inglespiqa kay (ser) / kasay (estar) uklla. Kay rimariykunapis wak rimariykunapis Kushpata p’anqanta españolmanta inglesman tikrasaspaqa, ancha sasa karqa. Kunanqa, kay llank’ayniy Kuschpaq p’anqaynin inglesman amawt’a wañusqa mama María Lugoneswan tikrasqaykumanta qhawarichin. Kay llank’ayniypiqa askha sasa rimariykunaq tikrayninmanta qhawarichini. Chayta ruwaspaqa musuq relaciones nisqa cosmovisiones lingüísticaspura khuskachayta atikun. Musuq narrativas yurichiytapis ruwayta atikullantaq, intelectualespata llank’ayninkutapis tikrayta. Mama Gaddis Rosepaq (1998) rimariykunata tikrayqa kanman: rimariykuna kasqankuta qhawariy jinallataq niyta munasqankuta. Jinaspataq, rimariykunata tikrayqa amañayman apawanchis, chayta ruwayqa sumaq, inininapaqpis sumaqpunimin. Kay llank’ayniypiqa askha sasa rimaykunaq tiqrayninmanta qhawarichini. Kay rimariykuna español latinoamericano simimantapuni kasqankuraykutaq, chaykunawanpuni uk tradición filosófica autóctona latinoamericana nisqamanta llank’ayninta ruwananpaq p’anqayninpi tata Kusch apaykachan. Kay laya rimariykunamantaqa kaykuna kasanku: América inglesman tikrayqa “America” pantasqacha kanman, jinallataq llimphu inglés simipi “k’uchunchasqa” manaqa “pichasqa”. Kaytataq tata Kusch asna rimariywan kikinchan, dicotomía nisqata wakichinapaq. Kaytaq paypaq modernidad latinoamericaqpata matriznin kanman. Kuschpaq kay / kasay rimariykunata khuskachayqa anchayupapuni. Chaykuna patapitaq sasa teoría ontologicanta llank’arin. Chaytaq qhiswa runaq aymara runaq t’ukuriyninkumantapacha qhawarisqa kasan. We would like to thank Denise Laredo Antezana (Universidad Mayor de San Andrés (Bolivia) and Qjinti Barrios van der Valk (York University, Canada) for this translation of the article’s short abstract in Quechua.  El pensamiento indígena y popular en América adlı eserinde filozof Rodolfo Kusch, Amerika kıtasının kökeninde yattığına inandığı bir düşünce biçimini hayata döndürmeyi amaçlamaktadır. Ona göre Amerika’da ya da Amerika’ya özgü düşünmenin ontolojik bir boyutu vardır: Amerika kıtasında olmak Avrupa kıtasında olmaktan farklıdır. Kusch, bu ontolojik ayrımı İngilizcede olmayıp Latin Amerika İspanyolcasında bulunan dilbilimsel ve dilbilgisel bir ayrım ile ilişkilendirmektedir (ser ve estar). Bu ve benzeri anahtar kavramlar kitabın İngilizce çevirisinde zorluklar oluşturmaktadır. Bu makale, bu tür zorlu kavramların çevirisinin dünya görüşü ve dilbilgisel ufukları yeni ilişkilerle nasıl buluşturabileceğini ve alışılmışın dışında anlatılar ve gelenekler meydana getirebileceğini incelemeyi amaçlamaktadır. Bununla birlikte, söz konusu kavramları çevirmek aynı zamanda bu kavramları analiz etme ve yorumlamanın da bir yolu olabilir (Gaddis Rose, 1998). Bu sebeple çeviri kendi başına bir üretim eylemidir. Bu makale çevrilmesi zor olan birkaç kavrama odaklanmaktadır. Kusch, Latin Amerika İspanyolcasındaki bu kavramları, kadim Américan felsefe geleneğinin temelini ortaya çıkarmak için başlangıç noktası olarak görmektedir. Bu kavramlar América (yanlışlıkla Amerika olarak çevrilmeye yatkındır), Latin Amerika modernliğinin merkezindeki bir ikilik olarak hedor’a (kötü koku) zıt pulcritud (düzen ya da temizlik) ve en önemlisi de Kusch’un Quechua ve Aymara felsefesine dayandırdığı karmaşık ontolojik bir kavram olan İspanyolcadaki estar ve ser arasındaki ayrımı içermektedir.Bu makalenin genişletilmiş özetine buradan ulaşabilirsiniz. 在《El pensamiento indígena y popular en América》（1977）中，阿根廷哲学家鲁道夫・库什（Rodolfo Kusch）致力于恢复一种思考形式，他相信这种思考形式根植于美洲大陆。对他来说，在美洲，从美洲的角度思考，意味着一种本体论的维度：生存于美洲不同于生存于欧洲（being in the Americas is different from being in Europe），库什将这种本体论差异与拉丁美洲西班牙语中语言和语法区别联系起来，而这种区别在英语中并不存在（ser vs. estar）。当我们着手翻译库什的书时，这些和其他关键概念对我的合作译者，已故的玛丽亚・卢戈内斯 (Maria Lugones)和我自己提出了挑战。本文旨在思考翻译这种具有挑战性的概念是如何将世界观和语言视野带入彼此之间的新的关系中，并产生新的知识叙事和传统。此外，翻译概念可以成为分析或解释这些概念的一种方式（Gaddis Rose，1998），因此翻译本身就是一项富有成效的实践。本文重点讨论几个难以翻译的概念，这些概念被库什在拉美西班牙语中确定为他的切入点，用以揭示本土Américan哲学传统的基础。这些概念包括 América（可能被误导性地翻译为“America”）；pulcritud（order or cleanliness）与hedor（stench）的对比作为拉丁美洲现代性核心的二元对立关系；最重要的是，西班牙语中 estar 和 ser 的区别，在此基础上，库什建立起了一套基于克丘亚语和艾马拉语思维的复杂的本体论理论 本文的概要可以在这里查阅  </description>
      <pubDate>mar., 03 déc. 2024 13:05:54 +0100</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 03 déc. 2024 13:12:10 +0100</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=955</guid>
    </item>
    <item>
      <title>The translational epistemologies of World Literature</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=487</link>
      <description>Translation has regularly been deployed as a defining aspect of World Literature. This is notably the case in the work of David Damrosch, who claims in a number of studies that it is circulation between contexts in different languages that underpins the ‘gains’ of any work falling into the category. This article explores, expands, and ultimately challenges such readings by focusing, in addition, on the production and consumption of World Literature, suggesting not only that translation may form, in such contexts and in the light of such understandings, a key trope or lens through which writing associated with this category may be identified and explored, but also that World Literature, conceived in such circulatory and relational terms, potentially allows us to analyze the presence and function of a translational epistemology in this body of writing. As such, the argument seeks to move beyond translation as methodology to propose the presence of a set of translational epistemologies, contributing thus to the growing emphasis on linguistic sensitivity and global relationality in the construction of knowledge, as illuminated notably by Barbara Cassin’s philosophical interventions around the notion of the (in)traduisible and Edouard Glissant’s reflections on translation in the Tout-Monde.A synopsis of this article can be found here. La traduction a régulièrement été identifiée comme un aspect déterminant de la littérature-monde. C’est notamment le cas dans les écrits de David Damrosch, qui affirme dans plusieurs études que c’est la circulation entre contextes dans des langues différentes qui sous-tend les « gains » de toute œuvre relevant de cette catégorie. Cet article explore, puis fait évoluer et finalement remet en question ces lectures en se concentrant également sur la production et la consommation de la littérature-monde. Il suggère non seulement que la traduction peut constituer, dans de tels contextes et à la lumière de telles explications, un trope essentiel ou une lentille à travers laquelle on peut identifier et explorer l’écriture associée à cette catégorie, mais aussi que la littérature-monde, conçue en termes circulatoires et relationnels, nous permet d’analyser l’existence et la fonction d’une épistémologie traductionnelle. De cette façon, il cherche à aller au-delà de la traduction comme méthodologie pour proposer une épistémologie traductionnelle, ce qui contribue à mettre l’accent davantage sur le rôle de la sensibilité linguistique et la relationnalité globale dans la formation des savoirs, évidents notamment dans les interventions philosophiques de Barbara Cassin (2004) autour de la notion de l’(in)traduisible et les réflexions d’Édouard Glissant sur la traduction dans le Tout-Monde.Un synopsis de cet article se trouve ici. لطالما أدَّت الترجمة دورًا محوريًّا في فهمنا للأدب العالمي، وتبرز هذه الفكرة في كتابات ديفيد دامروش الذي يرى في عدد من دراساته أنَّ تداول عمل أدبي بين سياقات متعددة في لغات مختلفة يعزِّز مكانته ويضفي عليه طابع العالميَّة. أمَّا هذه المقالة فتأتي لتستكشف مثل تلك القراءات وتُفصِّل فيها وتتحدَّاها أخيرًا من خلال التركيز على إنتاج الأدب العالمي واستهلاكه؛ إذ أنَّ الترجمة -بالمفهوم هذا وفي سياقات كهذه- ليست مجرد أداة أو عدسة يمكن من خلالها التعرف على الكتابات المرتبطة بالأدب العالمي ودراستها، بل أيضًا تشير إلى أن الأدب العالمي -عند تصوره بهذه الطريقة التداولية والعلائقية- يسمح لنا برؤية إبستمولوجيا ترجمية تؤدي دورًا في هذا النوع من الكتابات. لذا يسعى هذا الطرح لتجاوز اعتبار الترجمة مجرد منهجية ويقترح وجود مجموعة من الإبستمولوجيات الترجمية، مسهمًا بذلك في التأكيد المتزايد على الحساسية اللغوية والعلائقية العالمية في بناء المعرفة، ومن أبرز القائلين بهذه الفكرة هما باربرا كاسين في كتاباتها الفلسفية عن مفهوم &quot;(in)traduisible&quot; (&quot;عدم قابلية الترجمة&quot;) وإدوار غليسون في نظرته للترجمة في &quot;Tout-Monde&quot; (&quot;العالم الشامل&quot;).بإمكانكم الاطلاع على ملخص المقالات عبر هذا الرابط. La traducción se ha utilizado regularmente como un aspecto que define la Literatura Mundial. Este es el caso, en particular, de la obra de David Damrosch, quien afirma en una serie de estudios que es la circulación entre contextos en diferentes lenguas lo que sustenta las “ganancias” de cualquier obra incluida en la categoría. Este artículo explora, amplía y, en última instancia, pone en tela de juicio tales lecturas centrándose, además, en la producción y el consumo de la literatura universal, sugiriendo no sólo que la traducción puede constituir, en estos contextos y a la luz de dichas interpretaciones, un tropo o lente clave a través del cual se puede identificar y explorar la escritura asociada a esta categoría, sino también que la Literatura Mundial, concebida en términos circulatorios y relacionales, nos permite potencialmente analizar la presencia y la función de una epistemología traslacional en este cuerpo de escritura. Como tal, el argumento trata de ir más allá de la traducción como metodología para proponer la presencia de un conjunto de epistemologías traslacionales, contribuyendo así al creciente énfasis en la sensibilidad lingüística y la relacionalidad global en la construcción del conocimiento, tal y como iluminan notablemente las intervenciones filosóficas de Barbara Cassin en torno a la noción de lo (in)traduisible y las reflexiones de Edouard Glissant sobre la traducción en Tout-Monde. Aquí se puede acceder a una sinopsis de este artículo. A fordítást gyakran alkalmazzák a világirodalom meghatározó aspektusaként. Így tesz munkásságában például David Damrosch is, aki számos tanulmányban állítja, hogy a különféle nyelvű kontextusok közti csereforgalom az, amely alátámasztja a világirodalom kategóriájába tartozó bármely mű ’nyereségeit’. Jelen tanulmány feltérképezi, kitágítja és végsősoron megkérdőjelezi az effajta olvasatokat azzal, hogy a világirodalom termelésére és fogyasztására is figyelmet fordít. Egyrészt azt állítom, hogy effajta kontextusokban és értelmezések fényében a fordítás olyan kulcsfogalom vagy lencse, amelyen keresztül a világirodalom kategóriájához sorolható írások beazonosíthatók és tanulmányozhatók; másrészt arra is rámutatok, hogy egy körforgásként és viszonyrendszerként elgondolt világirodalom potenciálisan lehetővé teheti egy fordítási episztemológia jelenlétének és funkciójának elemzését ebben a korpuszban. Ekként jelen írás a fordítást mint módszertant kívánja meghaladni, hogy helyette fordítási episztemológiák jelenlétét javasolja, tovább fokozva a nyelvi érzékenységre és a globális relacionalitásra tett növekvő hangsúlyt a tudástermelésben, amit Barbara Cassin a(z) (in)traduisible [lefordítható/lefordíthatatlan] fogalma köré font filozófiai intervenciói, valamint Édouard Glissant fordítással kapcsolatos gondolatai a Tout-Monde-ban is érzékletesen megvilágítanak.A tanulmány összefoglalója itt olvasható Omsetjing har ofte vorte sett på som ei definerande side ved verdslitteraturen. Dette gjeld særskilt for arbeidet til David Damrosch. I ei rekkje studiar hevdar han at det er vekslinga mellom samanhangar i ulike språk som utgjer tilskotet til alt arbeid som fell inn under kategorien. I denne artikkelen utforskar, utvidar og, til slutt, utfordrar eg slike lesingar ved også å setje søkjelys på tilverkinga og forbruket av verdslitteratur. Eg foreslår ikkje berre at omsetjing, i slike rammer og i ljos av slike forståingar, kan vera ein nykkeltrope og ei -linse som verdslitterær skriving kan gjenkjennast og verta utforska gjennom. Eg gjer òg framlegg om at verdslitteratur, som er oppstått så sirkulært og relasjonelt, tillet oss å greia ut nærværet og verknaden av ei omsetjingsepistemologi. På den måten freistar argumentet å gå vidare frå omsetjing som metodologi, for heller å foreslå ein omsetjingsepistemologi. Såleis vil eg medverka til ei aukande vektlegging av språkleg varleik i kunnskapskonstruksjon, slik det kjem til syne i dei filosofiske intervensjonane til Barbara Cassin rundt ideen om (in)traduisible og Edouard Glissant sine tankar om omsetjing i Tout-Monde. Eit oversyn av denne artikkelen finn du her. Çeviri sıklıkla dünya edebiyatının tanımlayıcı bir unsuru olarak ele alınmaktadır. Bu görüş, özellikle David Damrosch’un çalışmalarında öne çıkmaktadır. Damrosch, birçok çalışmasında söz konusu kategoriye ait eserlerin elde ettiği ‘kazanımların’ temelinde farklı dillerin bağlamları arasındaki dolaşımın yattığını iddia etmektedir. Bu makale, dünya edebiyatının üretim ve tüketimine de odaklanarak bu tür okumaları araştırmakta, genişletmekte ve son olarak sorgulamaktadır. Ayrıca yalnızca çevirinin bu tür bağlamlarda ve anlayışlar ışığında söz konusu kategoriyle ilişkilendirilen yazıların belirlenip araştırılabileceği kilit bir mecaz veya mercek işlevi görebileceğini değil, aynı zamanda böylesi dolaşımsal ve ilişkisel koşullarda tasarlanmış olan dünya edebiyatının, potansiyel olarak bu yazı bütününde bir çeviri epistemolojisinin varlığını ve işlevini incelememizi sağlayacağını da öne sürmektedir. Bu kapsamda, söz konusu argüman metodoloji olarak çevirinin ötesine geçerek özellikle Barbara Cassin’in (in)traduisible kavramı çerçevesindeki felsefi müdahaleleri ve Edouard Glissant’ın Tout-Monde’da ortaya koyduğu çeviri hakkındaki düşüncelerinden hareketle, bilginin inşasında dilsel duyarlılık ve küresel ilişkiselliğe yönelik giderek artan öneme katkıda bulunan birtakım çeviri epistemolojilerinin var olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır.Bu makalenin genişletilmiş özetine buradan ulaşabilirsiniz. 翻译经常被用作“世界文学”的一个核心特征。戴维·达姆罗施（David Damrosch）的著作就是一个典型的例子，他在多项研究中声称，不同语言语境之间的流通支撑起任何属于这一类别的作品获得的“收益”。本文通过关注“世界文学”的创作和消费，探索、扩展并最终挑战了此类解读，文章不仅表明在这样的背景和理解下，翻译可能形成一个关键的桥段或视角，通过它可以识别和探索与这一类别相关的写作，而且，以这种流通和关系术语构想的“世界文学”可能使我们能够分析翻译认识论在这一写作中的存在和功能。因此，该论点试图超越翻译作为方法论，它提出一套翻译认识论的存在，从而促进在知识构建中越来越强调的语言敏感性（linguistic sensitivity）和全球关联性（global relationality），正如芭芭拉·卡辛 （Barbara Cassin） 对 “（不可）翻译”[（in）traduisible]概念的哲学干预和爱德华·格里桑 （Edouard Glissant）在Tout-Monde概念中对翻译的反思所阐明的那样。 本文的 概 要可以在 这 里 查阅  </description>
      <pubDate>jeu., 22 août 2024 14:36:13 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 03 déc. 2024 12:02:41 +0100</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=487</guid>
    </item>
    <item>
      <title>Temporality and translation: Thematic and non-thematic narrative</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=232</link>
      <description> Narrative theorists broadly agree that stories are important to both being and knowing. There is less agreement, however, as to exactly how deep narrative goes. The strongest narrativists&amp;mdash;such as David Carr and Alisdair MacIntyre&amp;mdash;argue that story is so fundamental that human existence itself has an intrinsic narrative structure. The strongest anti-narrativists&amp;mdash;such as Galen Strawson and Peter Lamarque&amp;mdash;suggest that narrative is merely one way of knowing among others and enjoys no privileged ontological or epistemological status. A closely related question concerns how seemingly diverse forms of narration such as fiction, history, the small stories of daily interaction and storied (or story-like) modes of cognition relate to one another. The crux of the issue, I suggest, lies in the relationship between narrative and the human experience of time. The central argument, drawing on the existential hermeneutics of Martin Heidegger and Paul Ric&amp;oelig;ur, is that narrative and the human experience of time are non-identical but intimately connected through a continuous process of existential translation. It proceeds in four stages: (1) we should distinguish between explicit, thematic storytelling and the everyday, non-thematic experience of time; (2) narration is a type of translation which thematizes and allows some interpretive possibilities to be recognized while masking others; (3) this type of translation produces narratives which are, to some extent, object-like; (4) this allows the operation of distanciation, opening the possibility of new understanding through &amp;lsquo;second-order disclosure&amp;rsquo;. I suggest that this existential approach can usefully inform and expand our understanding of both narrative and translation. A synopsis of this article can be found here.  S&amp;rsquo;il y a consensus en th&amp;eacute;orie du r&amp;eacute;cit quant &amp;agrave; l&amp;#39;importance des histoires dans nos vies et pour le savoir, l&amp;rsquo;&amp;eacute;tendue de leur influence fait d&amp;eacute;bat. Les tenants d&amp;rsquo;une th&amp;egrave;se forte, tels que David Carr et Alisdair MacIntyre, soutiennent que les r&amp;eacute;cits sont si essentiels que l&amp;#39;existence humaine elle-m&amp;ecirc;me aurait une structure narrative intrins&amp;egrave;que. A l&amp;rsquo;inverse, les sceptiques comme Galen Strawson et Peter Lamarque, sugg&amp;egrave;rent que le r&amp;eacute;cit n&amp;#39;est qu&amp;#39;une mani&amp;egrave;re parmi d&amp;#39;autres d&amp;rsquo;acc&amp;eacute;der &amp;agrave; la connaissance et ne jouit d&amp;#39;aucun statut ontologique ou &amp;eacute;pist&amp;eacute;mologique privil&amp;eacute;gi&amp;eacute;. Connexe &amp;agrave; ces d&amp;eacute;bats, s&amp;rsquo;ouvre la question du lien entre diff&amp;eacute;rents types de r&amp;eacute;cits tels que la fiction, les &amp;eacute;tudes historiques, les interactions quotidiennes et les modes de cognition narratifs. Je sugg&amp;egrave;re que le c&amp;oelig;ur du probl&amp;egrave;me r&amp;eacute;side dans la relation entre le r&amp;eacute;cit et l&amp;#39;exp&amp;eacute;rience humaine du temps. A partir de l&amp;#39;herm&amp;eacute;neutique existentielle de Martin Heidegger et de Paul Ricoeur, on peut soutenir que le r&amp;eacute;cit et l&amp;#39;exp&amp;eacute;rience humaine du temps sont distincts mais intimement li&amp;eacute;s par un processus continu de traduction existentielle. Ce dernier comprend quatre &amp;eacute;tapes : (1) faire la diff&amp;eacute;rence entre ce qui rel&amp;egrave;ve explicitement du r&amp;eacute;cit th&amp;eacute;matis&amp;eacute;, et notre exp&amp;eacute;rience quotidienne et non th&amp;eacute;matis&amp;eacute;e du temps ; (2) voir dans le r&amp;eacute;cit une forme de traduction qui ouvre la voie &amp;agrave; certaines interpr&amp;eacute;tations tout en masquant d&amp;#39;autres ; (3) reconna&amp;icirc;tre que ces traductions produisent des r&amp;eacute;cits qui sont, dans une certaine mesure, semblables &amp;agrave; des objets ; (4) identifier le processus de distanciation qui en d&amp;eacute;coule, et qui jette une nouvelle lumi&amp;egrave;re sur nos exp&amp;eacute;riences par le biais d&amp;#39;un &amp;quot;d&amp;eacute;voilement de second ordre&amp;quot;. Je sugg&amp;egrave;re que cette approche existentielle peut utilement &amp;eacute;clairer et &amp;eacute;largir notre compr&amp;eacute;hension &amp;agrave; la fois du r&amp;eacute;cit et de la traduction. Un synopsis de cet article est disponible ici.  على أن الانطباع العام يشير إلى الاتفاق حول أهمية السردية في المعرفة والوجود، إلا أن الدور الذي تلعبه السردية لايزال محطًا للنقاش بين الباحثين في مجال السردية. ويطرح أهم الباحثين في هذا المجال مثل ديفد كار وأليسدير ماكإنتاير أن القصص محورية في الوجود البشري بطريقة تنص على أن السردية هي حقيقة وخاصية توجد في الهيكل التشكيلي للوجود البشري. ويزعم المعارضون لهذه النظرية من باحثين مثل غالين ستراوسون وبيتر لامارك أن السردية هي واحدة من عدد من الطرق التي يمكن الاعتداد بها للوصول إلى المعرفة، وأنها لا تنطوي على أية خصائص انطولوجية أو حتى ابستمولوجية (معرفية). ومن هذا المنطلق فإن أحد الأسئلة المهمة يرتبط بالصور المتنوعة للسرديات والتي تتمثل في الأدب الخيالي، والتاريخ، والقصص التي تتشكل نتيجة لتعاملاتنا اليومية، ووصولا إلى الصور المشابهة للقصص المتمثلة في العمليات الفكرية المترابطة عبر السرد. ولذا - بناء على كل ما سبق - أقترح أن أساس المسألة يقبع في العلاقة بين السردية وبين الزمان عبر التجربة البشرية جمعاء. محور النقاش في هذا المقال ينص على أن أوجه التشابه بين السردية والزمانية كثيرة، ولكن أهميتها تكمن في ترابطها الوثيق عبر عملية مستمرة من الترجمة الوجودية، وهذا استنادًا إلى المباحث التأويلية (الهرمنوطيقية) لمارتن هايدجر وبول ريكور. ويتم ذلك عبر أربع مراحل: (1) علينا التفريق بين سرد القصص &amp;quot;المواضيعي&amp;quot; من &amp;quot;غير المواضيعي&amp;quot; على اعتبار أن طريقة فهم الأول تكون عبر عملية واعية واضحة وأن طريقة فهم ذلك الأخير تندرج تحت مظلة التفكير غير المتأمل والذي نقوم به في أنشطتنا الحياتية اليومية. (2) السردية هي نوع من أنواع الترجمة مما يعني أن بعض الاحتمالات تندرج لا محالة تحت مواضيع وتأويلات محددة بينما تخفى ملامح الاحتمالات الأخرى. (3) هذا النوع من الترجمة التي تحدث في جميع السرديات هي بشكل أو بآخر عملية تجسيم للعناصر. (4) ونجد عبر هذه التجارب طريقة عمل ما يُعرف بمصطلح الإبعاد والذي بدوره يفتح المجال لاستحداث نوع جديد من الفهم من خلال ما يعرف بمفهوم &amp;quot;الاسقاط الثانوي&amp;quot;. وأن هذه الزاوية الوجودية في نظرتنا للترجمة وللسردية قد تكون ذات فائدة في محاولتنا لفهم لهذين المبحثين. بإمكانكم الاطلاع على ملخص المقالات عبر هذا الرابط  Los te&amp;oacute;ricos de la narraci&amp;oacute;n suelen coincidir en que las historias son importantes tanto para ser como para saber. No obstante, no hay tanto consenso sobre el alcance exacto de la narraci&amp;oacute;n. Los mayores narrativistas como David Carr y Alisdair McIntyre, afirman que la historia es tan fundamental que la misma existencia del ser humano posee una estructura intrinsecamente narrativa. Los m&amp;aacute;s firmes antinarrativistas, como Galen Strawson y Peter Lamarque, sugieren que la narraci&amp;oacute;n es una mera forma de conocimiento entre otras y no disfruta de ning&amp;uacute;n estatus ontol&amp;oacute;gico o epistemol&amp;oacute;gico privilegiado. Una cuesti&amp;oacute;n que guarda estrecha relaci&amp;oacute;n con la anterior es c&amp;oacute;mo se relacionan entre s&amp;iacute; formas aparentemente diversas de narraci&amp;oacute;n, como la ficci&amp;oacute;n, la historia, los peque&amp;ntilde;os relatos de la interacci&amp;oacute;n cotidiana y los modos de cognici&amp;oacute;n narrados (o similares a los relatos). El punto clave, seg&amp;uacute;n sugiero, se encuentra en la relaci&amp;oacute;n entre la narraci&amp;oacute;n y la experiencia humana del tiempo. El argumento principal, de acuerdo a la hermeneutica existencial de Martin Heidegger y Paul Ric&amp;oelig;ur, se centra en que la narraci&amp;oacute;n y la experiencia humana del tiempo no son id&amp;eacute;nticas y, sin embargo, est&amp;aacute;n &amp;iacute;nitimamente conectadas a trav&amp;eacute;s de un proceso continuo de traducci&amp;oacute;n existencial. Se desarrolla en cuatro partes: (1) deber&amp;iacute;amos diferenciar la narraci&amp;oacute;n expl&amp;iacute;cita y tem&amp;aacute;tica de la experiencia temporal convencional y no tem&amp;aacute;tica; (2) la narraci&amp;oacute;n es un tipo de traducci&amp;oacute;n que tematiza y permite reconocer algunas posibilidades interpretativas al tiempo que enmascara otras; (3) este tipo de traducci&amp;oacute;n produce narraciones que son, hasta cierto punto, objetivantes; (4) esto permite la operaci&amp;oacute;n de distanciamiento, pues ofrece la posibilidad de una nueva comprensi&amp;oacute;n a trav&amp;eacute;s de la &amp;ldquo;revelaci&amp;oacute;n de segundo orden&amp;rdquo;. Sugiero que este enfoque existencial puede informar y ampliar de forma &amp;uacute;til nuestra comprensi&amp;oacute;n tanto de la narrativa como de la traducci&amp;oacute;n. Aqu&amp;iacute; se puede acceder a una sinopsis de este art&amp;iacute;culo.  C&amp;rsquo;&amp;egrave; un consenso pressoch&amp;eacute; unanime nell&amp;rsquo;asserire che la narrativa &amp;egrave; importante per l&amp;#39;esistenza e la conoscenza. Pi&amp;ugrave; controversa &amp;egrave; invece la questione di quanto radicata sia nell&amp;rsquo;esistenza umana. Secondo le posizioni pi&amp;ugrave; narrativiste&amp;mdash;come quelle sostenute da David Carr e Alisdair MacIntyre&amp;mdash;essa sarebbe cos&amp;igrave; fondamentale che l&amp;rsquo;esistenza umana stessa avrebbe una struttura narrativa intrinseca. Secondo posizioni anti-narrativiste&amp;mdash;come quelle sostenute da Galen Strawson e Peter Lamarque&amp;mdash;essa sarebbe semplicemente uno dei tanti modi della conoscenza e dell&amp;rsquo;esistenza e quindi non godrebbe di alcun primato ontologico o epistemologico. Una questione strettamente collegata riguarda l&amp;rsquo;interrelazione tra modi narrativi apparentemente molto diversi tra loro, come la storia, le fiction, le narrazioni di tutti i giorni e altri modi cognitivi aventi forma narrativa. A mio avviso, il nodo centrale della questione consiste nella relazione tra la narrativa e l&amp;rsquo;esperienza umana del tempo. In particolare, prendendo come riferimento l&amp;rsquo;ermeneutica esistenziale di Martin Heidegger e Paul Ric&amp;oelig;ur, la narrativa e l&amp;rsquo;esperienza umana del tempo, pur non essendo la stessa cosa, sono strettamente collegate tra loro da un processo continuo di traduzione esistenziale, che si suddivide in quattro fasi: (1) distinzione tra narrazione tematica esplicita ed esperienza quotidiana e non tematica del tempo; (2) narrazione come tipo traduttivo che tematizza e fa emergere possibili interpretazioni dei fatti narrati e ne dissimula altre; (3) produzione di narrazioni oggettificate; (4) operazione di distanziazione, che apre a nuove forme di comprensione, tramite operazioni di ordine superiore. A mio avviso, questo approccio esistenziale permette di comprendere appieno e di espandere la nostra comprensione sia della narrativa, sia della traduzione. Clicca qui per un riassunto dell&amp;rsquo;articolo.  Det hersker bred enighet blant narrative teoretikere om viktigheten av fortellinger for v&amp;aring;r eksistens s&amp;aring; vel som for v&amp;aring;r viten. Enigheten er imidlertid ikke like omfattende n&amp;aring;r det kommer til sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;let om hvor dypt fortellinger g&amp;aring;r. De sterkeste narrativistene&amp;shy;&amp;ndash;som David Carr og Alisdair MacIntyre&amp;ndash;argumenterer for at fortellingen er s&amp;aring; grunnleggende at den menneskelige eksistensen som s&amp;aring;dan har en iboende narrativ struktur. De sterkeste anti-narrativistene&amp;ndash;som Galen Strawson og Peter Lamarque&amp;ndash;hevder at fortellingen kun er &amp;eacute;n vei til viten blant mange, uten &amp;aring; kunne gj&amp;oslash;re krav p&amp;aring; noen privilegert ontologisk eller epistemologisk status. Et n&amp;aelig;rt forbundet sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l dreier seg om hvordan ulike former for fortellinger som fiksjon, historie, de sm&amp;aring; historiene i dagligtalens interaksjoner og ulike kognitive modaliteter med en fortellende struktur er forbundet med hverandre. Jeg vil foresl&amp;aring; at det springende punktet ligger i forholdet mellom fortellingen og den menneskelige erfaringen av tiden. Hovedargumentet, som trekker p&amp;aring; Martin Heidegger og Paul Ric&amp;oelig;urs eksistensielle hermeneutikk, g&amp;aring;r ut p&amp;aring; at fortellingen og den menneskelige erfaringen av tiden er ikke-identiske, men n&amp;aelig;rt forbundet gjennom en p&amp;aring;g&amp;aring;ende eksistensiell oversettelsesprosess. Argumentet kan deles inn i fire etapper: (1) vi b&amp;oslash;r skille mellom eksplisitte, tematiske fortellinger og den hverdagslige, ikke-tematiske erfaringen av tiden; (2) fortellinger utgj&amp;oslash;r en form for oversettelse som tematiserer og &amp;aring;pner visse fortolkningsmuligheter samtidig som andre tildekkes; (3) en slik form for oversettelse frembringer fortellinger som, i en viss forstand, er tingliggjorte; (4) dette muliggj&amp;oslash;r en distanserende operasjon som &amp;aring;pner muligheter for ny forst&amp;aring;else gjennom en &amp;lsquo;andre-ordens avdekking&amp;rsquo;. Jeg vil foresl&amp;aring; at denne eksistensielle innfallsvinkelen kan informere og utvide forst&amp;aring;elsen av b&amp;aring;de fortellinger og oversettelse. Et sammendrag av artikkelen finnes her.  叙事理论学家普遍认同故事对存在与知识都至关重要。然而，他们对于叙事的深度却缺乏共识。以大卫&amp;middot;卡尔（David Carr）和阿拉斯代尔&amp;middot;麦金太尔(Alisdair MacIntyre)为代表的最为坚定的叙事主义者主张叙事是人类存在的基础，换言之，人类存在本身就具有内在的叙事结构。而盖伦&amp;middot;斯特劳森（Galen Strawson）和彼得&amp;middot;拉马克（Peter Lamarque）等强烈反对叙事主义的学者则认为叙事只是众多认知方式中的一种，并不享有任何特殊的本体论或认识论地位。与该争论密切相关的问题是：小说、历史、日常交流中的小故事以及故事（或近似故事）的认知模式等诸多叙事类别看似多样，他们之间是如何相互关联的？笔者认为，该问题的核心在于叙事与人类时间体验之间的关系。本文核心论点借鉴马丁&amp;middot;海德格尔（Martin Heidegger）和保罗&amp;middot;利科（Paul Ricoeur）的存在主义阐释学，认为叙事与人类的时间体验是非同一的，但通过一个连续的、存在主义的翻译过程紧密相连。本文的论述分四个阶段：（1）我们应该区分明确的、主题性的叙事与日常的、非主题性的时间体验；（2）叙事是一种翻译，它使某些解释可能性得到认可，同时掩盖其他可能性；（3）这种翻译产生的叙事在某种程度上具有客体性质；（4）这使得&amp;ldquo;疏远（distanciation）&amp;rdquo;的操作成为可能，进而通过&amp;ldquo;二阶揭示（second-order disclosure）&amp;rdquo;打开新理解的可能性。这种存在主义方法可以有效地丰富和扩展我们对叙事和翻译的理解。 本文的概要可以在这里查阅。  نظریه&amp;zwnj;پردازان روایت توافق کلی دارند که قصه&amp;zwnj;ها هم اهمیت وجودی و هم اهمیت معرفتی دارند. با این حال، درباره این&amp;zwnj;که روایت&amp;zwnj;ها دقیقاً چه عمقی دارند، توافق کمتری وجود دارد. قوی ترین روایت پردازان - مانند دیوید کار و آلسدر مک اینتایر - استدلال می کنند که قصه آن&amp;zwnj;قدر بنیادین است که وجود انسان خود دارای یک ساختار روایی ذاتی است. قوی&amp;zwnj;ترین ضد روایت&amp;zwnj;گرایان - مانند گلن استراسون و پیتر لامارک - می&amp;zwnj;گویند که روایت صرفاً یکی از راه&amp;zwnj;های شناخت در میان دیگر راه&amp;zwnj;ها است و از هیچ شأن هستی&amp;zwnj;شناختی یا معرفت&amp;zwnj;شناختی ممتازی برخوردار نیست. یک پرسش بسیار مرتبط این است که اشکال به&amp;zwnj;ظاهر متنوع روایت مانند داستان، تاریخ، نقل&amp;zwnj;های کوچک تعاملات روزمره و انواع داستانی&amp;zwnj;شده (یا داستان&amp;zwnj;گونه) شناخت&amp;zwnj; با یکدیگر چگونه ارتباط دارند. اصل موضوع، به پیش&amp;zwnj;نهاد من، در رابطه بین روایت و تجربه انسان از زمان نهفته است. استدلال اصلی، با تکیه بر هرمنوتیک وجودی مارتین هایدگر و پل ریکور، این است که روایت و تجربه انسان از زمان نا&amp;zwnj;همسان اما از طریق یک فرآیند پیوسته ترجمه وجودی به هم مرتبط هستند. این استدلال شامل چهار مرحله است: (۱) باید بین قصه&amp;zwnj;گویی صریح مضمونی و تجربه روزمره غیرمضمونی زمان تمایز قائل شویم. (۲) روایت نوعی ترجمه است که برخی امکانات تفسیری را به صورت مضمون ارائه کرده امکان بازشناسی می&amp;zwnj;دهد و برخی دیگر را پنهان &amp;zwnj;می&amp;zwnj;کند. (۳) این نوع ترجمه روایاتی را تولید می کند که تا حدی ابژه&amp;zwnj;گون هستند. (۴) این امکان عملیات فاصله گذاری را فراهم می کند و از طریق &amp;laquo;افشای ثانویه&amp;raquo; درک تازه&amp;zwnj;ای را ممکن&amp;zwnj; می&amp;zwnj;سازد. پیشنهاد من این است که این رویکرد وجودی می&amp;zwnj;تواند درک ما را هم از روایت و هم از ترجمه شکل و گسترشی سودمند بخشد.  خلاصه ای از این مقاله را می&amp;zwnj;توانید در اینجا بیابید. </description>
      <pubDate>jeu., 18 avril 2024 17:12:09 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 20 août 2024 18:58:48 +0200</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=232</guid>
    </item>
    <item>
      <title>The emergence of the non-Indigenous people: Confronting colonialism in the translation of Indigenous myths</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=139</link>
      <description> What, to echo Walter Benjamin, is the task of the translator in interpreting an Indigenous myth? The author faced thorny issues of translation and colonial violence working with an Indigenous population in a Venezuelan rainforest. Renowned healer, storyteller, and political leader Santiago Rivera performed the myth of &amp;ldquo;The emergence of the non-Indigenous people&amp;rdquo;, framing it as not only addressed to the author but as being about him. The analysis begins with work by Indigenous scholars Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy and Gerald Vizenor in interpreting an ironic section about how Indigenous people came to be poor and non-Indigenous people wealthy, interpreted by a missionary as evidence of an Indigenous inferiority complex. Rivera brilliantly posed fundamental questions for translating Indigenous myths, questioning who gets to determine what constitutes a myth and what a decolonial translation entails, by tying the myth&amp;rsquo;s action to struggles to confront non-Indigenous exploitation of their lands, coastal water, labour and women&amp;rsquo;s sexuality. Just as the performance challenged the author to participate in Indigenous struggles, it raises questions for the rich mythic analyses and decolonial ambitions of &amp;lsquo;ontological turn&amp;rsquo; scholars Eduardo Viveiros de Castro and Philippe Descola, extending questions posed by Descola&amp;rsquo;s Arawet&amp;eacute; interlocutors. A synopsis of this article can be found here.  Quelle est, pour le dire avec Walter Benjamin, &amp;laquo; la t&amp;acirc;che du traducteur &amp;raquo; qui interpr&amp;egrave;te un mythe autochtone ? Alors qu&amp;rsquo;il travaillait avec une population autochtone dans une for&amp;ecirc;t tropicale du Venezuela, l&amp;rsquo;auteur de cet article s&amp;rsquo;est confront&amp;eacute; &amp;agrave; d&amp;rsquo;&amp;eacute;pineuses questions de traduction et de violence coloniale. Santiago Rivera, gu&amp;eacute;risseur, conteur et leader politique de renom, a cont&amp;eacute; le mythe de &amp;laquo; L&amp;rsquo;&amp;eacute;mergence des peuples non-autochtones &amp;raquo;, une histoire qu&amp;rsquo;il a pr&amp;eacute;sent&amp;eacute;e comme &amp;eacute;tant adress&amp;eacute;e &amp;agrave; l&amp;rsquo;auteur, mais aussi &amp;agrave; propos de ce dernier. L&amp;rsquo;analyse s&amp;rsquo;appuie tout d&amp;rsquo;abord sur les travaux des universitaires autochtones Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy et Gerald Vizenor concernant l&amp;rsquo;interpr&amp;eacute;tation d&amp;rsquo;un passage ironique qui raconte comment les peuples autochtones se sont appauvris et comment les non-autochtones se sont enrichis, et ayant &amp;eacute;t&amp;eacute; interpr&amp;eacute;t&amp;eacute;e par un missionnaire comme preuve d&amp;rsquo;un complexe d&amp;rsquo;inf&amp;eacute;riorit&amp;eacute; autochtone. De fa&amp;ccedil;on remarquable, Rivera a soulev&amp;eacute; des questions fondamentales concernant la traduction des mythes autochtones (qui peut d&amp;eacute;terminer ce qui constitute un mythe, quels sont les enjeux de la traduction coloniale), en liant l&amp;rsquo;acte du mythe aux luttes contre l&amp;rsquo;exploitation des terres, des eaux c&amp;ocirc;ti&amp;egrave;res, de la main d&amp;rsquo;&amp;oelig;uvre et des femmes autochtones, par les populations non-autochtones. De m&amp;ecirc;me que la performance du mythe a mis au d&amp;eacute;fi l&amp;rsquo;auteur de participer aux luttes des autochtones, elle interroge les riches analyses mythiques et les ambitions d&amp;eacute;coloniales des universitaires du &amp;ldquo;tournant ontologique&amp;rdquo;, Eduardo Viveiro de Castro et Philippe Descola, en prolongeant les questions soulev&amp;eacute;es par les interlocuteurs.rices Arawet&amp;eacute; de Descola. Un synopsis de cet article est consultable ici.  &amp;iquest;Cu&amp;aacute;l es, haciendo eco de Walter Benjamin, la tarea del traductor al interpretar un mito ind&amp;iacute;gena? El autor enfrent&amp;oacute; cuestiones complicadas de traducci&amp;oacute;n y violencia colonial al trabajar con una poblaci&amp;oacute;n ind&amp;iacute;gena de una selva tropical venezolana. El renombrado curandero, narrador y l&amp;iacute;der pol&amp;iacute;tico Santiago Rivera interpret&amp;oacute; &amp;ldquo;el mito del devenir de los pueblos no-ind&amp;iacute;genas&amp;rdquo;, enmarc&amp;aacute;ndolo no s&amp;oacute;lo como dirigido al autor sino tambi&amp;eacute;n sobre &amp;eacute;l. El an&amp;aacute;lisis empieza con los trabajos universitarios ind&amp;iacute;genas de Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy y Gerald Vizenor, sobre la interpretaci&amp;oacute;n de un pasaje ir&amp;oacute;nico que cuenta c&amp;oacute;mo los pueblos ind&amp;iacute;genas se empobrecieron y c&amp;oacute;mo los no-ind&amp;iacute;genas se enriquecieron, y que interpret&amp;oacute; un misionario como prueba de un complejo de inferioridad ind&amp;iacute;gena. Rivera plante&amp;oacute; brillantemente preguntas fundamentales para traducir los mitos ind&amp;iacute;genas, cuestionando qui&amp;eacute;n determina qu&amp;eacute; constituye un mito y qu&amp;eacute; implica una traducci&amp;oacute;n decolonial al vincular la acci&amp;oacute;n del mito a las luchas para enfrentar la explotaci&amp;oacute;n no-ind&amp;iacute;gena de sus tierras, aguas costeras, mano de obra y sexualidad de las mujeres. As&amp;iacute; como la performance desafi&amp;oacute; al autor a participar en las luchas ind&amp;iacute;genas, plante&amp;oacute; interrogantes sobre los ricos an&amp;aacute;lisis m&amp;iacute;ticos y las ambiciones decoloniales de los estudiosos del giro ontol&amp;oacute;gico Eduardo Viveiros de Castro y Philippe Descola, ampliando las preguntas planteadas por los interlocutores arawet&amp;eacute; de Descola. Aqu&amp;iacute; se puede acceder a una sinopsis de este art&amp;iacute;culo.  Hva, for &amp;aring; gjenta Walter Benjamin, er oversetterens oppgave i tolkningen av urfolksmyter? Forfatteren har blitt konfrontert med problemkomplekset oversettelse og kolonial vold gjennom arbeidet med en urbefolkning i en regnskog i Venezuela. Den kjente healeren, fortelleren og politiske lederen Santiago Rivera fremf&amp;oslash;rte &amp;lsquo;myten om opprinnelsen til ikke-urfolk&amp;rsquo; p&amp;aring; en m&amp;aring;te som gjorde at det handlet om forfatteren og ikke kun var henvendt til ham. Analysen tar utgangspunkt i arbeidet av urfolksforskerene Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy og Gerald Vizenor i tolkningen av en ironisk seksjon som handler om hvordan urfolk ble fattige mens ikke-urfolk rike, ansett av en misjon&amp;aelig;r som bevis p&amp;aring; et urfolks-mindreverdighetskompleks. Rivera stilte grunnleggende sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l rundt oversettelsen av urfolksmyter; sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l om hvem som har definisjonsmakten n&amp;aring;r det kommer til &amp;aring; definere hva som regnes som en myte, og hva dekolonialiserende oversettelse inneb&amp;aelig;rer gjennom &amp;aring; knytte mytens handling til kampen mot utbyttingen av urfolk, deres land, vann og arbeid og av urfolkskvinners seksualitet. P&amp;aring; samme vis som fremf&amp;oslash;relsen av myten utfordret forfatteren til &amp;aring; delta i urbefolkningens kamp, reiste den ogs&amp;aring; sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l til den detaljerte analysen av myter og de dekolonialiserende ambisjonene til Eduardo Viveiros de Castro og Philippe Descola som representanter for &amp;lsquo;den ontologiske vendingen&amp;rsquo;, og den videref&amp;oslash;rte sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l fra Descolas samtalepartnere i Arawet&amp;eacute;-stammen. Et sammendrag av artikkelen finnes her.  Qual, fazendo eco de Walter Benjamin, &amp;eacute; a tarefa do tradutor ao interpretar um mito ind&amp;iacute;gena? O autor enfrentou perguntas complicadas de tradu&amp;ccedil;&amp;atilde;o e viol&amp;ecirc;ncia colonial trabalhando com uma popula&amp;ccedil;&amp;atilde;o numa selva tropical do Leste de Venezuela. O renomado curandeiro, narrador e l&amp;iacute;der pol&amp;iacute;tico Santiago Rivera realizou o mito do devir dos povos n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;genas, enquadrando-o n&amp;atilde;o somente como dirigido ao autor, mas tamb&amp;eacute;m sobre ele. A an&amp;aacute;lise come&amp;ccedil;a com obras dos acad&amp;ecirc;micos ind&amp;iacute;genas Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy and Gerald Vizenor a interpretar uma sec&amp;ccedil;&amp;atilde;o ir&amp;ocirc;nica sobre como os ind&amp;iacute;genas ficaram pobres e os n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;genas ricos, interpretada por um mission&amp;aacute;rio como evid&amp;ecirc;ncia de um complexo de inferioridade ind&amp;iacute;gena. Rivera levantou perguntas fundamentais brilhantemente para traduzir mitos ind&amp;iacute;genas, questionando quem determina o que constitui um mito, e que implica uma tradu&amp;ccedil;&amp;atilde;o descolonial por amarrar a a&amp;ccedil;&amp;atilde;o do mito &amp;agrave;s lutas para enfrentar a explora&amp;ccedil;&amp;atilde;o n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;gena das suas terras, &amp;aacute;guas costeiras, m&amp;atilde;o-de-obra e sexualidade das mulheres. Assim como a performance desafiou ao autor a participar das lutas ind&amp;iacute;genas, tamb&amp;eacute;m levantou perguntas sobre as ricas an&amp;aacute;lises miticas e as ambi&amp;ccedil;&amp;otilde;es descoloniais dos estudiosos da &amp;ldquo;virada ontol&amp;oacute;gica&amp;rdquo; Eduardo Viveiros de Castro e Philippe Descola, aumentando as perguntas levantadas pelos interlocutores Arawet&amp;eacute; de Descola. Um resumo deste artigo pode ser encontrado aqui.  呼应沃尔特・本雅明（Walter Benjamin）的思想，译者在翻译原住民神话时的任务是什么？在委内瑞拉雨林与原住民一起工作时，作者面临着翻译和殖民暴力的棘手问题。著名治 疗师、讲故事者和政治领袖圣地亚哥&amp;middot;里维拉（Santiago Rivera）演绎了&amp;ldquo;非原住民的诞生&amp;rdquo;（The emergence of the non-Indigenous people）的神话，并将其描述为不仅是针对作者的，而且是关于他的生存历程。本文的分析从原住民学者 Chris Teuton、Cutcha Risling Baldy 和 Gerald Vizenor 的研究著作开始，他们解释了一个讽刺性的内容，关于原住民如何变得贫穷，非原住民如何变得富有，传教士将其解释为原住民自卑情结的证据。里维拉出色地提出了翻译原住民神话的基本问题，他通过将神话中的行动与对抗非原住民对其土地、沿海水域、劳动力和妇女性行为的剥削的斗争联系起来，质疑谁有权决定神话的构成以及去殖民化翻译（decolonial translation）所应包含的内容。就像表演理论挑战作者参与到原住民的抗争中那样，它对主张&amp;ldquo;本体论转向&amp;rdquo;（ontological turn）学者爱德华多・维韦罗斯・德・卡斯特罗（Eduardo Viveiros de Castro）和菲利普・德科拉（Philippe Descola）的丰富的神话分析 和去殖民化野心提出了疑问，延伸了由德科拉的阿拉韦特对话者（Arawet&amp;eacute; interlocutors）提出的问题。 本文的概要可以在这里查阅  وظیفه مترجم، به قول والتر بنیامین، در تفسیر یک اسطوره بومی چیست؟ نویسنده حین کار با جمعیت بومی در یک جنگل&amp;zwnj; بارانی در ونزوئلا با مسائل بغرنج ترجمه و خشونت استعماری مواجه شد. شفادهنده، داستان&amp;zwnj;نویس، و رهبر سیاسی مشهور، سانتیاگو ریورا اجرایی از اسطوره &amp;laquo;ظهور مردم غیربومی&amp;raquo; ارائه کرد که نه تنها خطاب به نویسنده، بلکه درباره خود او بود. تحلیل ما با تفسیری آغاز می&amp;zwnj;شود که محققان بومی، کریس توتون، کوچا ریسلینگ بالدی و جرالد ویزنور، از قسمتی آیرونیک از این اسطوره درباره فقیر شدن بومیان و ثروتمند شدن افراد غیربومی ارائه می&amp;zwnj;دهند. یک مبلغ مذهبی این قسمت را به عنوان شاهدی بر عقده حقارت بومی تفسیر کرده است. با پرسش از این که چه کسی تعیین می&amp;zwnj;کند که اسطوره چیست و ترجمه غیراستعماری چیست، و با گره زدن کنش اسطوره به مبارزه با بهره&amp;zwnj;کشی غیر بومیان از سرزمین&amp;zwnj;، آب&amp;zwnj;های ساحلی، نیروی کار، و جنسیت زنان، ریورا پرسش&amp;zwnj;های درخشانی را برای ترجمه اسطوره&amp;zwnj;های بومی مطرح کرد. درست همانطور که این اجرا نویسنده را به شرکت در مبارزات بومی دعوت می&amp;zwnj;کرد، پرسش&amp;zwnj;هایی را پیش روی اسطوره&amp;zwnj;کاوی&amp;zwnj;های غنی و آرزوهای ضداستعماری محققین درگیر&amp;laquo;چرخش هستی&amp;zwnj;شناختی&amp;raquo;، ادواردو ویویروس د کاسترو و فیلیپ دسکولا، می&amp;zwnj;گذارد و پرسش&amp;zwnj;های مطرح&amp;zwnj;شده توسط مخاطبان آراوته&amp;zwnj;ای دسکولا را بسط می&amp;zwnj;دهد. خلاصه ای از این مقاله را می&amp;zwnj;توانید در اینجا بیابید. </description>
      <pubDate>mar., 16 avril 2024 12:13:36 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 20 août 2024 18:35:04 +0200</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=139</guid>
    </item>
  </channel>
</rss>