<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
  <channel>
    <title>oversettelse</title>
    <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=310</link>
    <description>Index terms</description>
    <language>fr</language>
    <ttl>0</ttl>
    <item>
      <title>Temporality and translation: Thematic and non-thematic narrative</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=232</link>
      <description> Narrative theorists broadly agree that stories are important to both being and knowing. There is less agreement, however, as to exactly how deep narrative goes. The strongest narrativists&amp;mdash;such as David Carr and Alisdair MacIntyre&amp;mdash;argue that story is so fundamental that human existence itself has an intrinsic narrative structure. The strongest anti-narrativists&amp;mdash;such as Galen Strawson and Peter Lamarque&amp;mdash;suggest that narrative is merely one way of knowing among others and enjoys no privileged ontological or epistemological status. A closely related question concerns how seemingly diverse forms of narration such as fiction, history, the small stories of daily interaction and storied (or story-like) modes of cognition relate to one another. The crux of the issue, I suggest, lies in the relationship between narrative and the human experience of time. The central argument, drawing on the existential hermeneutics of Martin Heidegger and Paul Ric&amp;oelig;ur, is that narrative and the human experience of time are non-identical but intimately connected through a continuous process of existential translation. It proceeds in four stages: (1) we should distinguish between explicit, thematic storytelling and the everyday, non-thematic experience of time; (2) narration is a type of translation which thematizes and allows some interpretive possibilities to be recognized while masking others; (3) this type of translation produces narratives which are, to some extent, object-like; (4) this allows the operation of distanciation, opening the possibility of new understanding through &amp;lsquo;second-order disclosure&amp;rsquo;. I suggest that this existential approach can usefully inform and expand our understanding of both narrative and translation. A synopsis of this article can be found here.  S&amp;rsquo;il y a consensus en th&amp;eacute;orie du r&amp;eacute;cit quant &amp;agrave; l&amp;#39;importance des histoires dans nos vies et pour le savoir, l&amp;rsquo;&amp;eacute;tendue de leur influence fait d&amp;eacute;bat. Les tenants d&amp;rsquo;une th&amp;egrave;se forte, tels que David Carr et Alisdair MacIntyre, soutiennent que les r&amp;eacute;cits sont si essentiels que l&amp;#39;existence humaine elle-m&amp;ecirc;me aurait une structure narrative intrins&amp;egrave;que. A l&amp;rsquo;inverse, les sceptiques comme Galen Strawson et Peter Lamarque, sugg&amp;egrave;rent que le r&amp;eacute;cit n&amp;#39;est qu&amp;#39;une mani&amp;egrave;re parmi d&amp;#39;autres d&amp;rsquo;acc&amp;eacute;der &amp;agrave; la connaissance et ne jouit d&amp;#39;aucun statut ontologique ou &amp;eacute;pist&amp;eacute;mologique privil&amp;eacute;gi&amp;eacute;. Connexe &amp;agrave; ces d&amp;eacute;bats, s&amp;rsquo;ouvre la question du lien entre diff&amp;eacute;rents types de r&amp;eacute;cits tels que la fiction, les &amp;eacute;tudes historiques, les interactions quotidiennes et les modes de cognition narratifs. Je sugg&amp;egrave;re que le c&amp;oelig;ur du probl&amp;egrave;me r&amp;eacute;side dans la relation entre le r&amp;eacute;cit et l&amp;#39;exp&amp;eacute;rience humaine du temps. A partir de l&amp;#39;herm&amp;eacute;neutique existentielle de Martin Heidegger et de Paul Ricoeur, on peut soutenir que le r&amp;eacute;cit et l&amp;#39;exp&amp;eacute;rience humaine du temps sont distincts mais intimement li&amp;eacute;s par un processus continu de traduction existentielle. Ce dernier comprend quatre &amp;eacute;tapes : (1) faire la diff&amp;eacute;rence entre ce qui rel&amp;egrave;ve explicitement du r&amp;eacute;cit th&amp;eacute;matis&amp;eacute;, et notre exp&amp;eacute;rience quotidienne et non th&amp;eacute;matis&amp;eacute;e du temps ; (2) voir dans le r&amp;eacute;cit une forme de traduction qui ouvre la voie &amp;agrave; certaines interpr&amp;eacute;tations tout en masquant d&amp;#39;autres ; (3) reconna&amp;icirc;tre que ces traductions produisent des r&amp;eacute;cits qui sont, dans une certaine mesure, semblables &amp;agrave; des objets ; (4) identifier le processus de distanciation qui en d&amp;eacute;coule, et qui jette une nouvelle lumi&amp;egrave;re sur nos exp&amp;eacute;riences par le biais d&amp;#39;un &amp;quot;d&amp;eacute;voilement de second ordre&amp;quot;. Je sugg&amp;egrave;re que cette approche existentielle peut utilement &amp;eacute;clairer et &amp;eacute;largir notre compr&amp;eacute;hension &amp;agrave; la fois du r&amp;eacute;cit et de la traduction. Un synopsis de cet article est disponible ici.  على أن الانطباع العام يشير إلى الاتفاق حول أهمية السردية في المعرفة والوجود، إلا أن الدور الذي تلعبه السردية لايزال محطًا للنقاش بين الباحثين في مجال السردية. ويطرح أهم الباحثين في هذا المجال مثل ديفد كار وأليسدير ماكإنتاير أن القصص محورية في الوجود البشري بطريقة تنص على أن السردية هي حقيقة وخاصية توجد في الهيكل التشكيلي للوجود البشري. ويزعم المعارضون لهذه النظرية من باحثين مثل غالين ستراوسون وبيتر لامارك أن السردية هي واحدة من عدد من الطرق التي يمكن الاعتداد بها للوصول إلى المعرفة، وأنها لا تنطوي على أية خصائص انطولوجية أو حتى ابستمولوجية (معرفية). ومن هذا المنطلق فإن أحد الأسئلة المهمة يرتبط بالصور المتنوعة للسرديات والتي تتمثل في الأدب الخيالي، والتاريخ، والقصص التي تتشكل نتيجة لتعاملاتنا اليومية، ووصولا إلى الصور المشابهة للقصص المتمثلة في العمليات الفكرية المترابطة عبر السرد. ولذا - بناء على كل ما سبق - أقترح أن أساس المسألة يقبع في العلاقة بين السردية وبين الزمان عبر التجربة البشرية جمعاء. محور النقاش في هذا المقال ينص على أن أوجه التشابه بين السردية والزمانية كثيرة، ولكن أهميتها تكمن في ترابطها الوثيق عبر عملية مستمرة من الترجمة الوجودية، وهذا استنادًا إلى المباحث التأويلية (الهرمنوطيقية) لمارتن هايدجر وبول ريكور. ويتم ذلك عبر أربع مراحل: (1) علينا التفريق بين سرد القصص &amp;quot;المواضيعي&amp;quot; من &amp;quot;غير المواضيعي&amp;quot; على اعتبار أن طريقة فهم الأول تكون عبر عملية واعية واضحة وأن طريقة فهم ذلك الأخير تندرج تحت مظلة التفكير غير المتأمل والذي نقوم به في أنشطتنا الحياتية اليومية. (2) السردية هي نوع من أنواع الترجمة مما يعني أن بعض الاحتمالات تندرج لا محالة تحت مواضيع وتأويلات محددة بينما تخفى ملامح الاحتمالات الأخرى. (3) هذا النوع من الترجمة التي تحدث في جميع السرديات هي بشكل أو بآخر عملية تجسيم للعناصر. (4) ونجد عبر هذه التجارب طريقة عمل ما يُعرف بمصطلح الإبعاد والذي بدوره يفتح المجال لاستحداث نوع جديد من الفهم من خلال ما يعرف بمفهوم &amp;quot;الاسقاط الثانوي&amp;quot;. وأن هذه الزاوية الوجودية في نظرتنا للترجمة وللسردية قد تكون ذات فائدة في محاولتنا لفهم لهذين المبحثين. بإمكانكم الاطلاع على ملخص المقالات عبر هذا الرابط  Los te&amp;oacute;ricos de la narraci&amp;oacute;n suelen coincidir en que las historias son importantes tanto para ser como para saber. No obstante, no hay tanto consenso sobre el alcance exacto de la narraci&amp;oacute;n. Los mayores narrativistas como David Carr y Alisdair McIntyre, afirman que la historia es tan fundamental que la misma existencia del ser humano posee una estructura intrinsecamente narrativa. Los m&amp;aacute;s firmes antinarrativistas, como Galen Strawson y Peter Lamarque, sugieren que la narraci&amp;oacute;n es una mera forma de conocimiento entre otras y no disfruta de ning&amp;uacute;n estatus ontol&amp;oacute;gico o epistemol&amp;oacute;gico privilegiado. Una cuesti&amp;oacute;n que guarda estrecha relaci&amp;oacute;n con la anterior es c&amp;oacute;mo se relacionan entre s&amp;iacute; formas aparentemente diversas de narraci&amp;oacute;n, como la ficci&amp;oacute;n, la historia, los peque&amp;ntilde;os relatos de la interacci&amp;oacute;n cotidiana y los modos de cognici&amp;oacute;n narrados (o similares a los relatos). El punto clave, seg&amp;uacute;n sugiero, se encuentra en la relaci&amp;oacute;n entre la narraci&amp;oacute;n y la experiencia humana del tiempo. El argumento principal, de acuerdo a la hermeneutica existencial de Martin Heidegger y Paul Ric&amp;oelig;ur, se centra en que la narraci&amp;oacute;n y la experiencia humana del tiempo no son id&amp;eacute;nticas y, sin embargo, est&amp;aacute;n &amp;iacute;nitimamente conectadas a trav&amp;eacute;s de un proceso continuo de traducci&amp;oacute;n existencial. Se desarrolla en cuatro partes: (1) deber&amp;iacute;amos diferenciar la narraci&amp;oacute;n expl&amp;iacute;cita y tem&amp;aacute;tica de la experiencia temporal convencional y no tem&amp;aacute;tica; (2) la narraci&amp;oacute;n es un tipo de traducci&amp;oacute;n que tematiza y permite reconocer algunas posibilidades interpretativas al tiempo que enmascara otras; (3) este tipo de traducci&amp;oacute;n produce narraciones que son, hasta cierto punto, objetivantes; (4) esto permite la operaci&amp;oacute;n de distanciamiento, pues ofrece la posibilidad de una nueva comprensi&amp;oacute;n a trav&amp;eacute;s de la &amp;ldquo;revelaci&amp;oacute;n de segundo orden&amp;rdquo;. Sugiero que este enfoque existencial puede informar y ampliar de forma &amp;uacute;til nuestra comprensi&amp;oacute;n tanto de la narrativa como de la traducci&amp;oacute;n. Aqu&amp;iacute; se puede acceder a una sinopsis de este art&amp;iacute;culo.  C&amp;rsquo;&amp;egrave; un consenso pressoch&amp;eacute; unanime nell&amp;rsquo;asserire che la narrativa &amp;egrave; importante per l&amp;#39;esistenza e la conoscenza. Pi&amp;ugrave; controversa &amp;egrave; invece la questione di quanto radicata sia nell&amp;rsquo;esistenza umana. Secondo le posizioni pi&amp;ugrave; narrativiste&amp;mdash;come quelle sostenute da David Carr e Alisdair MacIntyre&amp;mdash;essa sarebbe cos&amp;igrave; fondamentale che l&amp;rsquo;esistenza umana stessa avrebbe una struttura narrativa intrinseca. Secondo posizioni anti-narrativiste&amp;mdash;come quelle sostenute da Galen Strawson e Peter Lamarque&amp;mdash;essa sarebbe semplicemente uno dei tanti modi della conoscenza e dell&amp;rsquo;esistenza e quindi non godrebbe di alcun primato ontologico o epistemologico. Una questione strettamente collegata riguarda l&amp;rsquo;interrelazione tra modi narrativi apparentemente molto diversi tra loro, come la storia, le fiction, le narrazioni di tutti i giorni e altri modi cognitivi aventi forma narrativa. A mio avviso, il nodo centrale della questione consiste nella relazione tra la narrativa e l&amp;rsquo;esperienza umana del tempo. In particolare, prendendo come riferimento l&amp;rsquo;ermeneutica esistenziale di Martin Heidegger e Paul Ric&amp;oelig;ur, la narrativa e l&amp;rsquo;esperienza umana del tempo, pur non essendo la stessa cosa, sono strettamente collegate tra loro da un processo continuo di traduzione esistenziale, che si suddivide in quattro fasi: (1) distinzione tra narrazione tematica esplicita ed esperienza quotidiana e non tematica del tempo; (2) narrazione come tipo traduttivo che tematizza e fa emergere possibili interpretazioni dei fatti narrati e ne dissimula altre; (3) produzione di narrazioni oggettificate; (4) operazione di distanziazione, che apre a nuove forme di comprensione, tramite operazioni di ordine superiore. A mio avviso, questo approccio esistenziale permette di comprendere appieno e di espandere la nostra comprensione sia della narrativa, sia della traduzione. Clicca qui per un riassunto dell&amp;rsquo;articolo.  Det hersker bred enighet blant narrative teoretikere om viktigheten av fortellinger for v&amp;aring;r eksistens s&amp;aring; vel som for v&amp;aring;r viten. Enigheten er imidlertid ikke like omfattende n&amp;aring;r det kommer til sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;let om hvor dypt fortellinger g&amp;aring;r. De sterkeste narrativistene&amp;shy;&amp;ndash;som David Carr og Alisdair MacIntyre&amp;ndash;argumenterer for at fortellingen er s&amp;aring; grunnleggende at den menneskelige eksistensen som s&amp;aring;dan har en iboende narrativ struktur. De sterkeste anti-narrativistene&amp;ndash;som Galen Strawson og Peter Lamarque&amp;ndash;hevder at fortellingen kun er &amp;eacute;n vei til viten blant mange, uten &amp;aring; kunne gj&amp;oslash;re krav p&amp;aring; noen privilegert ontologisk eller epistemologisk status. Et n&amp;aelig;rt forbundet sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l dreier seg om hvordan ulike former for fortellinger som fiksjon, historie, de sm&amp;aring; historiene i dagligtalens interaksjoner og ulike kognitive modaliteter med en fortellende struktur er forbundet med hverandre. Jeg vil foresl&amp;aring; at det springende punktet ligger i forholdet mellom fortellingen og den menneskelige erfaringen av tiden. Hovedargumentet, som trekker p&amp;aring; Martin Heidegger og Paul Ric&amp;oelig;urs eksistensielle hermeneutikk, g&amp;aring;r ut p&amp;aring; at fortellingen og den menneskelige erfaringen av tiden er ikke-identiske, men n&amp;aelig;rt forbundet gjennom en p&amp;aring;g&amp;aring;ende eksistensiell oversettelsesprosess. Argumentet kan deles inn i fire etapper: (1) vi b&amp;oslash;r skille mellom eksplisitte, tematiske fortellinger og den hverdagslige, ikke-tematiske erfaringen av tiden; (2) fortellinger utgj&amp;oslash;r en form for oversettelse som tematiserer og &amp;aring;pner visse fortolkningsmuligheter samtidig som andre tildekkes; (3) en slik form for oversettelse frembringer fortellinger som, i en viss forstand, er tingliggjorte; (4) dette muliggj&amp;oslash;r en distanserende operasjon som &amp;aring;pner muligheter for ny forst&amp;aring;else gjennom en &amp;lsquo;andre-ordens avdekking&amp;rsquo;. Jeg vil foresl&amp;aring; at denne eksistensielle innfallsvinkelen kan informere og utvide forst&amp;aring;elsen av b&amp;aring;de fortellinger og oversettelse. Et sammendrag av artikkelen finnes her.  叙事理论学家普遍认同故事对存在与知识都至关重要。然而，他们对于叙事的深度却缺乏共识。以大卫&amp;middot;卡尔（David Carr）和阿拉斯代尔&amp;middot;麦金太尔(Alisdair MacIntyre)为代表的最为坚定的叙事主义者主张叙事是人类存在的基础，换言之，人类存在本身就具有内在的叙事结构。而盖伦&amp;middot;斯特劳森（Galen Strawson）和彼得&amp;middot;拉马克（Peter Lamarque）等强烈反对叙事主义的学者则认为叙事只是众多认知方式中的一种，并不享有任何特殊的本体论或认识论地位。与该争论密切相关的问题是：小说、历史、日常交流中的小故事以及故事（或近似故事）的认知模式等诸多叙事类别看似多样，他们之间是如何相互关联的？笔者认为，该问题的核心在于叙事与人类时间体验之间的关系。本文核心论点借鉴马丁&amp;middot;海德格尔（Martin Heidegger）和保罗&amp;middot;利科（Paul Ricoeur）的存在主义阐释学，认为叙事与人类的时间体验是非同一的，但通过一个连续的、存在主义的翻译过程紧密相连。本文的论述分四个阶段：（1）我们应该区分明确的、主题性的叙事与日常的、非主题性的时间体验；（2）叙事是一种翻译，它使某些解释可能性得到认可，同时掩盖其他可能性；（3）这种翻译产生的叙事在某种程度上具有客体性质；（4）这使得&amp;ldquo;疏远（distanciation）&amp;rdquo;的操作成为可能，进而通过&amp;ldquo;二阶揭示（second-order disclosure）&amp;rdquo;打开新理解的可能性。这种存在主义方法可以有效地丰富和扩展我们对叙事和翻译的理解。 本文的概要可以在这里查阅。  نظریه&amp;zwnj;پردازان روایت توافق کلی دارند که قصه&amp;zwnj;ها هم اهمیت وجودی و هم اهمیت معرفتی دارند. با این حال، درباره این&amp;zwnj;که روایت&amp;zwnj;ها دقیقاً چه عمقی دارند، توافق کمتری وجود دارد. قوی ترین روایت پردازان - مانند دیوید کار و آلسدر مک اینتایر - استدلال می کنند که قصه آن&amp;zwnj;قدر بنیادین است که وجود انسان خود دارای یک ساختار روایی ذاتی است. قوی&amp;zwnj;ترین ضد روایت&amp;zwnj;گرایان - مانند گلن استراسون و پیتر لامارک - می&amp;zwnj;گویند که روایت صرفاً یکی از راه&amp;zwnj;های شناخت در میان دیگر راه&amp;zwnj;ها است و از هیچ شأن هستی&amp;zwnj;شناختی یا معرفت&amp;zwnj;شناختی ممتازی برخوردار نیست. یک پرسش بسیار مرتبط این است که اشکال به&amp;zwnj;ظاهر متنوع روایت مانند داستان، تاریخ، نقل&amp;zwnj;های کوچک تعاملات روزمره و انواع داستانی&amp;zwnj;شده (یا داستان&amp;zwnj;گونه) شناخت&amp;zwnj; با یکدیگر چگونه ارتباط دارند. اصل موضوع، به پیش&amp;zwnj;نهاد من، در رابطه بین روایت و تجربه انسان از زمان نهفته است. استدلال اصلی، با تکیه بر هرمنوتیک وجودی مارتین هایدگر و پل ریکور، این است که روایت و تجربه انسان از زمان نا&amp;zwnj;همسان اما از طریق یک فرآیند پیوسته ترجمه وجودی به هم مرتبط هستند. این استدلال شامل چهار مرحله است: (۱) باید بین قصه&amp;zwnj;گویی صریح مضمونی و تجربه روزمره غیرمضمونی زمان تمایز قائل شویم. (۲) روایت نوعی ترجمه است که برخی امکانات تفسیری را به صورت مضمون ارائه کرده امکان بازشناسی می&amp;zwnj;دهد و برخی دیگر را پنهان &amp;zwnj;می&amp;zwnj;کند. (۳) این نوع ترجمه روایاتی را تولید می کند که تا حدی ابژه&amp;zwnj;گون هستند. (۴) این امکان عملیات فاصله گذاری را فراهم می کند و از طریق &amp;laquo;افشای ثانویه&amp;raquo; درک تازه&amp;zwnj;ای را ممکن&amp;zwnj; می&amp;zwnj;سازد. پیشنهاد من این است که این رویکرد وجودی می&amp;zwnj;تواند درک ما را هم از روایت و هم از ترجمه شکل و گسترشی سودمند بخشد.  خلاصه ای از این مقاله را می&amp;zwnj;توانید در اینجا بیابید. </description>
      <pubDate>jeu., 18 avril 2024 17:12:09 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 20 août 2024 18:58:48 +0200</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=232</guid>
    </item>
    <item>
      <title>The emergence of the non-Indigenous people: Confronting colonialism in the translation of Indigenous myths</title>
      <link>https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=139</link>
      <description> What, to echo Walter Benjamin, is the task of the translator in interpreting an Indigenous myth? The author faced thorny issues of translation and colonial violence working with an Indigenous population in a Venezuelan rainforest. Renowned healer, storyteller, and political leader Santiago Rivera performed the myth of &amp;ldquo;The emergence of the non-Indigenous people&amp;rdquo;, framing it as not only addressed to the author but as being about him. The analysis begins with work by Indigenous scholars Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy and Gerald Vizenor in interpreting an ironic section about how Indigenous people came to be poor and non-Indigenous people wealthy, interpreted by a missionary as evidence of an Indigenous inferiority complex. Rivera brilliantly posed fundamental questions for translating Indigenous myths, questioning who gets to determine what constitutes a myth and what a decolonial translation entails, by tying the myth&amp;rsquo;s action to struggles to confront non-Indigenous exploitation of their lands, coastal water, labour and women&amp;rsquo;s sexuality. Just as the performance challenged the author to participate in Indigenous struggles, it raises questions for the rich mythic analyses and decolonial ambitions of &amp;lsquo;ontological turn&amp;rsquo; scholars Eduardo Viveiros de Castro and Philippe Descola, extending questions posed by Descola&amp;rsquo;s Arawet&amp;eacute; interlocutors. A synopsis of this article can be found here.  Quelle est, pour le dire avec Walter Benjamin, &amp;laquo; la t&amp;acirc;che du traducteur &amp;raquo; qui interpr&amp;egrave;te un mythe autochtone ? Alors qu&amp;rsquo;il travaillait avec une population autochtone dans une for&amp;ecirc;t tropicale du Venezuela, l&amp;rsquo;auteur de cet article s&amp;rsquo;est confront&amp;eacute; &amp;agrave; d&amp;rsquo;&amp;eacute;pineuses questions de traduction et de violence coloniale. Santiago Rivera, gu&amp;eacute;risseur, conteur et leader politique de renom, a cont&amp;eacute; le mythe de &amp;laquo; L&amp;rsquo;&amp;eacute;mergence des peuples non-autochtones &amp;raquo;, une histoire qu&amp;rsquo;il a pr&amp;eacute;sent&amp;eacute;e comme &amp;eacute;tant adress&amp;eacute;e &amp;agrave; l&amp;rsquo;auteur, mais aussi &amp;agrave; propos de ce dernier. L&amp;rsquo;analyse s&amp;rsquo;appuie tout d&amp;rsquo;abord sur les travaux des universitaires autochtones Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy et Gerald Vizenor concernant l&amp;rsquo;interpr&amp;eacute;tation d&amp;rsquo;un passage ironique qui raconte comment les peuples autochtones se sont appauvris et comment les non-autochtones se sont enrichis, et ayant &amp;eacute;t&amp;eacute; interpr&amp;eacute;t&amp;eacute;e par un missionnaire comme preuve d&amp;rsquo;un complexe d&amp;rsquo;inf&amp;eacute;riorit&amp;eacute; autochtone. De fa&amp;ccedil;on remarquable, Rivera a soulev&amp;eacute; des questions fondamentales concernant la traduction des mythes autochtones (qui peut d&amp;eacute;terminer ce qui constitute un mythe, quels sont les enjeux de la traduction coloniale), en liant l&amp;rsquo;acte du mythe aux luttes contre l&amp;rsquo;exploitation des terres, des eaux c&amp;ocirc;ti&amp;egrave;res, de la main d&amp;rsquo;&amp;oelig;uvre et des femmes autochtones, par les populations non-autochtones. De m&amp;ecirc;me que la performance du mythe a mis au d&amp;eacute;fi l&amp;rsquo;auteur de participer aux luttes des autochtones, elle interroge les riches analyses mythiques et les ambitions d&amp;eacute;coloniales des universitaires du &amp;ldquo;tournant ontologique&amp;rdquo;, Eduardo Viveiro de Castro et Philippe Descola, en prolongeant les questions soulev&amp;eacute;es par les interlocuteurs.rices Arawet&amp;eacute; de Descola. Un synopsis de cet article est consultable ici.  &amp;iquest;Cu&amp;aacute;l es, haciendo eco de Walter Benjamin, la tarea del traductor al interpretar un mito ind&amp;iacute;gena? El autor enfrent&amp;oacute; cuestiones complicadas de traducci&amp;oacute;n y violencia colonial al trabajar con una poblaci&amp;oacute;n ind&amp;iacute;gena de una selva tropical venezolana. El renombrado curandero, narrador y l&amp;iacute;der pol&amp;iacute;tico Santiago Rivera interpret&amp;oacute; &amp;ldquo;el mito del devenir de los pueblos no-ind&amp;iacute;genas&amp;rdquo;, enmarc&amp;aacute;ndolo no s&amp;oacute;lo como dirigido al autor sino tambi&amp;eacute;n sobre &amp;eacute;l. El an&amp;aacute;lisis empieza con los trabajos universitarios ind&amp;iacute;genas de Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy y Gerald Vizenor, sobre la interpretaci&amp;oacute;n de un pasaje ir&amp;oacute;nico que cuenta c&amp;oacute;mo los pueblos ind&amp;iacute;genas se empobrecieron y c&amp;oacute;mo los no-ind&amp;iacute;genas se enriquecieron, y que interpret&amp;oacute; un misionario como prueba de un complejo de inferioridad ind&amp;iacute;gena. Rivera plante&amp;oacute; brillantemente preguntas fundamentales para traducir los mitos ind&amp;iacute;genas, cuestionando qui&amp;eacute;n determina qu&amp;eacute; constituye un mito y qu&amp;eacute; implica una traducci&amp;oacute;n decolonial al vincular la acci&amp;oacute;n del mito a las luchas para enfrentar la explotaci&amp;oacute;n no-ind&amp;iacute;gena de sus tierras, aguas costeras, mano de obra y sexualidad de las mujeres. As&amp;iacute; como la performance desafi&amp;oacute; al autor a participar en las luchas ind&amp;iacute;genas, plante&amp;oacute; interrogantes sobre los ricos an&amp;aacute;lisis m&amp;iacute;ticos y las ambiciones decoloniales de los estudiosos del giro ontol&amp;oacute;gico Eduardo Viveiros de Castro y Philippe Descola, ampliando las preguntas planteadas por los interlocutores arawet&amp;eacute; de Descola. Aqu&amp;iacute; se puede acceder a una sinopsis de este art&amp;iacute;culo.  Hva, for &amp;aring; gjenta Walter Benjamin, er oversetterens oppgave i tolkningen av urfolksmyter? Forfatteren har blitt konfrontert med problemkomplekset oversettelse og kolonial vold gjennom arbeidet med en urbefolkning i en regnskog i Venezuela. Den kjente healeren, fortelleren og politiske lederen Santiago Rivera fremf&amp;oslash;rte &amp;lsquo;myten om opprinnelsen til ikke-urfolk&amp;rsquo; p&amp;aring; en m&amp;aring;te som gjorde at det handlet om forfatteren og ikke kun var henvendt til ham. Analysen tar utgangspunkt i arbeidet av urfolksforskerene Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy og Gerald Vizenor i tolkningen av en ironisk seksjon som handler om hvordan urfolk ble fattige mens ikke-urfolk rike, ansett av en misjon&amp;aelig;r som bevis p&amp;aring; et urfolks-mindreverdighetskompleks. Rivera stilte grunnleggende sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l rundt oversettelsen av urfolksmyter; sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l om hvem som har definisjonsmakten n&amp;aring;r det kommer til &amp;aring; definere hva som regnes som en myte, og hva dekolonialiserende oversettelse inneb&amp;aelig;rer gjennom &amp;aring; knytte mytens handling til kampen mot utbyttingen av urfolk, deres land, vann og arbeid og av urfolkskvinners seksualitet. P&amp;aring; samme vis som fremf&amp;oslash;relsen av myten utfordret forfatteren til &amp;aring; delta i urbefolkningens kamp, reiste den ogs&amp;aring; sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l til den detaljerte analysen av myter og de dekolonialiserende ambisjonene til Eduardo Viveiros de Castro og Philippe Descola som representanter for &amp;lsquo;den ontologiske vendingen&amp;rsquo;, og den videref&amp;oslash;rte sp&amp;oslash;rsm&amp;aring;l fra Descolas samtalepartnere i Arawet&amp;eacute;-stammen. Et sammendrag av artikkelen finnes her.  Qual, fazendo eco de Walter Benjamin, &amp;eacute; a tarefa do tradutor ao interpretar um mito ind&amp;iacute;gena? O autor enfrentou perguntas complicadas de tradu&amp;ccedil;&amp;atilde;o e viol&amp;ecirc;ncia colonial trabalhando com uma popula&amp;ccedil;&amp;atilde;o numa selva tropical do Leste de Venezuela. O renomado curandeiro, narrador e l&amp;iacute;der pol&amp;iacute;tico Santiago Rivera realizou o mito do devir dos povos n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;genas, enquadrando-o n&amp;atilde;o somente como dirigido ao autor, mas tamb&amp;eacute;m sobre ele. A an&amp;aacute;lise come&amp;ccedil;a com obras dos acad&amp;ecirc;micos ind&amp;iacute;genas Chris Teuton, Cutcha Risling Baldy and Gerald Vizenor a interpretar uma sec&amp;ccedil;&amp;atilde;o ir&amp;ocirc;nica sobre como os ind&amp;iacute;genas ficaram pobres e os n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;genas ricos, interpretada por um mission&amp;aacute;rio como evid&amp;ecirc;ncia de um complexo de inferioridade ind&amp;iacute;gena. Rivera levantou perguntas fundamentais brilhantemente para traduzir mitos ind&amp;iacute;genas, questionando quem determina o que constitui um mito, e que implica uma tradu&amp;ccedil;&amp;atilde;o descolonial por amarrar a a&amp;ccedil;&amp;atilde;o do mito &amp;agrave;s lutas para enfrentar a explora&amp;ccedil;&amp;atilde;o n&amp;atilde;o-ind&amp;iacute;gena das suas terras, &amp;aacute;guas costeiras, m&amp;atilde;o-de-obra e sexualidade das mulheres. Assim como a performance desafiou ao autor a participar das lutas ind&amp;iacute;genas, tamb&amp;eacute;m levantou perguntas sobre as ricas an&amp;aacute;lises miticas e as ambi&amp;ccedil;&amp;otilde;es descoloniais dos estudiosos da &amp;ldquo;virada ontol&amp;oacute;gica&amp;rdquo; Eduardo Viveiros de Castro e Philippe Descola, aumentando as perguntas levantadas pelos interlocutores Arawet&amp;eacute; de Descola. Um resumo deste artigo pode ser encontrado aqui.  呼应沃尔特・本雅明（Walter Benjamin）的思想，译者在翻译原住民神话时的任务是什么？在委内瑞拉雨林与原住民一起工作时，作者面临着翻译和殖民暴力的棘手问题。著名治 疗师、讲故事者和政治领袖圣地亚哥&amp;middot;里维拉（Santiago Rivera）演绎了&amp;ldquo;非原住民的诞生&amp;rdquo;（The emergence of the non-Indigenous people）的神话，并将其描述为不仅是针对作者的，而且是关于他的生存历程。本文的分析从原住民学者 Chris Teuton、Cutcha Risling Baldy 和 Gerald Vizenor 的研究著作开始，他们解释了一个讽刺性的内容，关于原住民如何变得贫穷，非原住民如何变得富有，传教士将其解释为原住民自卑情结的证据。里维拉出色地提出了翻译原住民神话的基本问题，他通过将神话中的行动与对抗非原住民对其土地、沿海水域、劳动力和妇女性行为的剥削的斗争联系起来，质疑谁有权决定神话的构成以及去殖民化翻译（decolonial translation）所应包含的内容。就像表演理论挑战作者参与到原住民的抗争中那样，它对主张&amp;ldquo;本体论转向&amp;rdquo;（ontological turn）学者爱德华多・维韦罗斯・德・卡斯特罗（Eduardo Viveiros de Castro）和菲利普・德科拉（Philippe Descola）的丰富的神话分析 和去殖民化野心提出了疑问，延伸了由德科拉的阿拉韦特对话者（Arawet&amp;eacute; interlocutors）提出的问题。 本文的概要可以在这里查阅  وظیفه مترجم، به قول والتر بنیامین، در تفسیر یک اسطوره بومی چیست؟ نویسنده حین کار با جمعیت بومی در یک جنگل&amp;zwnj; بارانی در ونزوئلا با مسائل بغرنج ترجمه و خشونت استعماری مواجه شد. شفادهنده، داستان&amp;zwnj;نویس، و رهبر سیاسی مشهور، سانتیاگو ریورا اجرایی از اسطوره &amp;laquo;ظهور مردم غیربومی&amp;raquo; ارائه کرد که نه تنها خطاب به نویسنده، بلکه درباره خود او بود. تحلیل ما با تفسیری آغاز می&amp;zwnj;شود که محققان بومی، کریس توتون، کوچا ریسلینگ بالدی و جرالد ویزنور، از قسمتی آیرونیک از این اسطوره درباره فقیر شدن بومیان و ثروتمند شدن افراد غیربومی ارائه می&amp;zwnj;دهند. یک مبلغ مذهبی این قسمت را به عنوان شاهدی بر عقده حقارت بومی تفسیر کرده است. با پرسش از این که چه کسی تعیین می&amp;zwnj;کند که اسطوره چیست و ترجمه غیراستعماری چیست، و با گره زدن کنش اسطوره به مبارزه با بهره&amp;zwnj;کشی غیر بومیان از سرزمین&amp;zwnj;، آب&amp;zwnj;های ساحلی، نیروی کار، و جنسیت زنان، ریورا پرسش&amp;zwnj;های درخشانی را برای ترجمه اسطوره&amp;zwnj;های بومی مطرح کرد. درست همانطور که این اجرا نویسنده را به شرکت در مبارزات بومی دعوت می&amp;zwnj;کرد، پرسش&amp;zwnj;هایی را پیش روی اسطوره&amp;zwnj;کاوی&amp;zwnj;های غنی و آرزوهای ضداستعماری محققین درگیر&amp;laquo;چرخش هستی&amp;zwnj;شناختی&amp;raquo;، ادواردو ویویروس د کاسترو و فیلیپ دسکولا، می&amp;zwnj;گذارد و پرسش&amp;zwnj;های مطرح&amp;zwnj;شده توسط مخاطبان آراوته&amp;zwnj;ای دسکولا را بسط می&amp;zwnj;دهد. خلاصه ای از این مقاله را می&amp;zwnj;توانید در اینجا بیابید. </description>
      <pubDate>mar., 16 avril 2024 12:13:36 +0200</pubDate>
      <lastBuildDate>mar., 20 août 2024 18:35:04 +0200</lastBuildDate>
      <guid isPermaLink="true">https://publications-prairial.fr/encounters-in-translation/index.php?id=139</guid>
    </item>
  </channel>
</rss>